pomiędzy biegunami

ljósið.

2012-01-25T00:47:00.003+01:00

Te białe brzmienia też wzbudzają emocje, ale jakby gdzie indziej. Jakby otulał mnie wiatr, chłodny jak blade dłonie. Jest w nich coś z powietrza, coś, co ciągnie w górę i na zewnątrz. Odciąża ten ściśnięty środek, wietrzy go. Jest mi lżej z tym powiewem północy. Bez zapachu, bez barw. Tylko delikatny chłód i przestrzeń.

time to die.

2012-01-21T20:31:00.003+01:00

Mam gorzki nalot na osobowości. Chyba już nieusuwalny. Gardzę kobietami, które potrzebują mężczyzny, żeby otworzyć puszkę brzoskwiń. I mężczyznami... Obecnie wszystkimi.

Kolejnym postanowieniem powinno być - nie będę oczekiwać niczego od nikogo.

jak żagle.

2012-01-20T16:42:00.001+01:00

Jest mi cholernie przykro. Ta cała śliczna nowa konstrukcja okazała się być tym samym gównem, którym moje obcasy upaprały się już tyle razy. Obie te konstrukcje. Po jednej na obcas.
Za oknem autobusu migają gdzieś w ciemności niebieskie lampki. Paluszki krabowe, Żulczyk z pdfa i soundtrack do Drive. Raport z focusa prawie skończony. Jest 23:28 czasu litewskiego. Andrius pewnie już od pół godziny siedzi w domu i zerka na ogromną walizkę w różowe kwiatki, bez jednego kółka. Mam mokre skarpetki. Już nawet nie chce mi się myśleć o tej walizce.

kwiaty od brata.

2012-01-08T01:30:00.000+01:00

Zimy jak nie było, tak nie ma. Ciągnie się ta jesień w nieskończoność. Kolorowe lampki, białe wino. Nie ma o czym pisać. Stagnacja, mimo tego całego entuzjazmu. Pociąg do przysłowiowej Trzebini. Nadal nie kupiłam sobie kalendarza. Ponurość, nostalgia i użalanie się nad sobą. Kwiaty od brata.

fine.

2012-01-02T16:35:00.002+01:00

Na dobry początek. Ograniczę palenie i picie. Zacznę ćwiczyć. Będę traktować mężczyzn mniej protekcjonalnie. Nie będę się tak wymądrzać. Będę dbała o swoje sprawy i liczyła przede wszystkim na siebie. Będę rozmawiać z ludźmi otwarcie i na bieżąco reagować na pojawiające się problemy. Będę trzymała bezpieczny dystans od toksycznych ludzi. Nie będę przejmowała się tymi, którzy mają mnie w dupie. Nie będę nadgorliwa wobec tych, którymi jestem zauroczona. A tym, którzy są dla mnie ważni, będę to okazywać. Będę realizowała swoje pomysły. Napiszę zajebistą magisterkę. Będę korzystać z norm. Będę utrzymywać kontakt z tymi wyjątkowymi ludźmi, którzy są i będą daleko. Będę mniej przekorna. Będę dbała o siebie.
A początek był dobry. Duża dawka niezobowiązującej acz intensywnej czułości, która powinna wystarczyć na jakiś czas. I dużo szczerych słów i prostolinijności. Dobrze mieć w końcu kumpla, który jest prawdziwym facetem.
Tamten rok też był dobry. Tak.

sad listener.

2011-12-30T12:41:00.000+01:00

Gapił się na mnie pan z telewizji. A mój punkt odniesienia jest przesunięty znacznie na północ. Ten cały szok kulturowy to oczywiście poza. Ale to, co było dla mnie tymczasowością, naprawdę stało się jakąś normą, od której teraz wszystko się odchyla. Zagina się spirala, przekręcił się układ współrzędnych. Tegoroczne podliczanie będzie nie lada wyzwaniem.

ta pustka to najpewniej głód.

2011-12-28T01:28:00.000+01:00

No i nie było tak strasznie. Nie bolało. Chwilami było nawet przyjemnie. W swoich rozważaniach o facetach dotarłam do gładkiej białej ściany. A potem narysowałam na niej ołówkiem okno. I już czuję na twarzy ten chłodny powiew, który może być wyłącznie wytworem mojej wyobraźni. Stare to, a głupie.

in vino feritas.

2011-12-26T23:25:00.000+01:00

Piątek, 11:11. Małgorzata J. L. zaktualizowała swoje aktualne miejsce zamieszkania jako Łódź, Poland.
Od tego momentu wyszła z domu tylko dwa razy. Pierwszy - żeby uściskać osobę, która tęskniła za nią najbardziej, zaraz po mamie. Drugi, przed godziną - żeby wypalić pierwszego papierosa od tego poprzedniego wyjścia z domu.
Ciągle trochę się boi wsiąść w tramwaj i spojrzeć w oczy tej absurdalnej szarej masie. Bo tym razem nie jest tu gościem. Wróciła na dobre. Choć przeczuwa złe. I już ma ochotę uciekać z powrotem. Szczególnie spojrzawszy w oczy tej próbce, którą ma w domu.

intense.

2011-12-18T15:12:00.001+01:00

Nie wiem, przed czym ktokolwiek mógłby mnie teraz uratować. Chcę i nie chcę jednocześnie. Czuję, jakbym przez te trzy i pół miesiąca zestarzała się co najmniej o rok. Odwrotność stanu nieważkości i próżni. Choć przecież byłam zamknięta w laboratorium, czy może w zoo. Strach wychodzić.

prince polo.

2011-12-06T02:28:00.002+01:00

Świat naprawdę staje się mikrobem. Mam Islandię w zasięgu ręki. Jest tajemnicza, zaskakująca i dziwna. Niebezpiecznie intrygująca. Tym razem trudno przewidzieć działanie tej substancji. Kopnęło mnie w nietypowych warunkach i w nietypowym kierunku. Czas się kurczy, świat się kurczy. A ja rosnę. Przewartościowuję wszystko. WSZYSTKO. Chcąc nie chcąc, uczę się dużych słów i egocentryzmu. Jestem jak w zamkniętym zakładzie dla nie-do-końca-normalnych. Pomagamy sobie nawzajem zrozumieć naszą dziwność i walczyć z wiatrakami. I chwilami nic nie jest niemożliwe.

gdzie boli, przyłóż lód.

2011-11-23T00:24:00.002+01:00

W autobusie siedział za mną śmierdzący grubas, który całą drogę kaszlał. Inspiracja cudzymi blogami wkrada się więc wszędzie. Tymczasem znalazłam parę skutecznych sposobów na depresję: brak bezpośredniego kontaktu z żywymi organizmami przez dobę, pastowanie butów, picie herbaty w dużych ilościach, lekka gimnastyka oraz nauka litewskiego. Póki co, działa.
Skończyła się faza przyzwyczajania się do nowej sytuacji, zaczyna się powolne celebrowanie zbliżającego się nieuchronnie końca. Znów z przyjemnością opuściłam tę ponurą fabrykę frustratów. Chociaż siedząc tak teraz w tej mojej twierdzy-izolatce, dochodzę do wniosku, że sedno nie leży w geografii. Tam mam ciągły wiatr w oczy, malkontentów co krok, wściekłe psy i kwaśne cytryny. Ale przede wszystkim swoje życie do ogarnięcia. Tu mam ostatnie chwile świętego spokoju i ciepłe słowa od tych pojedynczych tęskniących. Przeczekuję tutaj jesień.

w poszukiwaniu wzoru na brak zależności.

2011-11-17T00:26:00.003+01:00

Pamiętam tylko tę jego czapkę, z którą próbowałam się porozumieć przez cały miesiąc. I jego "nie wiem", jako odpowiedź na pytanie, czego właściwie chce. Pamięć zawsze jest wybriórcza. Teraz prawie o nim nie myślę. Ale jest ciągle gdzieś pod ręką. Bo tak naprawdę jest jednym dużym wspomnieniem sierpnia i ostatniej doby Woodstocku, które zakopałam sobie gdzieś w głowie.
Marzną mi plecy. Są nadwrażliwe, chyba zawsze były. Horyzont jest tak zatłoczony, że aż pusty. A moje plecy potrzebują teraz tylko podmuchów wiatru i stabilnych oparć.

listopad.

2011-11-08T20:43:00.001+01:00

W taki dzień jak dziś dodaje otuchy ta wspólnota błękitnego zmierzchu i pojawiających się znikąd świateł, ten intersubiektywnie dojmujący chłód, ten internacjonalny humor na dziedzińcach uniwersytetu. Coraz mniej mi się chce udawać, że jestem jednostronnie odporna na zarażanie afektywne. A z drugiej strony być może trwam w pionie tylko dzięki tej permanentnej mobilizacji, spowodowanej permanentną obecnością kogoś, kto jest ode mnie tak strasznie emocjonalnie zależny, że mimo usilnych prób nie sposób uwolnić się przed jakimś tam poczuciem odpowiedzialności. To cholernie męczące, ale może zbawienne. Czasem trudno tu wyczołgać się z pokoju. Ba, spod kołdry. Ba, z komputera.

a przecież mi żal.

2011-11-02T15:53:00.006+01:00

Cholernie wyczerpujący tydzień. Nawet fejsbuk nie mógł uwierzyć, że przywiało mnie aż do Petersburga i zrobił mi teścik ze znajomości znajomych. Nie mam siły na obszerne opisy, więc może tylko mały bilansik.
Co zyskałam:
- 605 całkiem znośnych jak na debiut zdjęć (144 Ryga, 461 Petersburg)
- bardzo dużo wiedzy o sobie
- dodatkową godzinę życia, którą właśnie przespałam
- wiedzę o tym, jak smakuje marynowany imbir i jak wygląda płód syrenki
- dość nietypową znajomość z Sophie, Andresem, Omarem i Frederico
- zapewne trochę jędrniejsze nogi i pośladki
- nieprzerwany od wielu godzin ból pleców i głowy
- miłość do ryskiej Cecylii, Puszkina na placu Isskustw i pewnego tajemniczego petersburżanina
- wspomnienie fantastycznego Oniegina w soborze Smolnym i spojrzeń tych wszystkich piękności w Ermitażu
- jeszcze większą słabość do krajów bałtyckich i do Gotye
- dwie pary przecudownych kolczyków, morską kapustę, pół litra czystej wódki i ok. 50 papierosów Kiss o 5 różnych aromatach
- małą żółtą zapalniczkę BIC
Co straciłam (w przybliżeniu):
- 191 litów na wizę
- 4 lity na wydrukowanie biletów w obie strony
- 10 łatów na przechowalnię bagażu i jedzenie w Lido
- 1080 rubli na hostel
- 300 rubli na bilety na koncert i do Kunstkamery
- 1370 rubli na suweniry, żarcie i fajki
- sporo godzin snu
- trochę tkanki tłuszczowej
- legginsy czarne, długie
- dużą żółtą zapalniczkę BIC
Czy coś jeszcze, okaże się, jak się w końcu rozpakuję.

mój Puszkin spoglądający w stronę Italiańskiej 15

Kunstkamera

ambiwalentny stosunek Rosjan do Zachodu

Spas-na-Krowi nocą

Katarzyna nad swoim królestwem

ostatni wieczór nad Newą

garlic girl.

2011-10-14T13:39:00.001+02:00

Grzane wino przywołuje bardzo dawne wspomnienia. A wydawałoby się, że to było wczoraj. Wzruszający ząbek czasu ponadgryzał nas tu i ówdzie. Mam chwilowe nieprzygniatanie niczym i napawam się nim. Tymczasowość nie zniknęła, chociaż czuję, że wróciłam tu na dobre. Na razie nie ciągnie mnie do Łodzi. Ostatnio moja miłość do niej pozostawiła głębokie zniszczenia. Pogorzelisko nadal dymi. Tu mi dobrze. Zimno i pełno niepokojów, ale daleko od tego pożaru. Chociaż bardzo nie chcę, dostrzegam prawidłowości we wszystkim. Są zbyt oczywiste, żeby ich nie zauważać. Rozkład normalny. Nic tylko mocno odepchnąć się od ziemi i przejść nad tym do porządku dziennego.

czemu wciąż jest czwartek.

2011-09-23T15:11:00.000+02:00

W ostatni dzień lata nie wypiłam ani kropli alkoholu. I już są skutki. Przyszła jesień. I głupie refleksje. Na przykład na temat tego, czy ta ekstremalna sytuacja, w jakiej się obecnie znajduję, może być przeze mnie traktowana jako sprawdzian dla więzi łączących mnie z poszczególnymi ludźmi. Czy może jednak jest ekstremalna tylko dla mnie? Nie było żadnego tasaka. Ja tylko usunęłam się im z oczu. Niektórym brakuje mojego widoku, innym nie. Ale czy mogę uznawać to za jakikolwiek wskaźnik? Przecież ja też za każdym tęsknię inaczej.

Nigdy nie lubiłam naprawiać rzeczy, póki jeszcze działały. Po co rozkręcać maszynkę, która jakoś tam jeszcze sobie pracuje. Trochę rzęzi i czasem trzeba w nią kopnąć, ale przecież działa. A może jednak sekretem długowieczności jest systematyczna konserwacja? Tylko co, jeśli podczas przeglądu przetnę przez przypadek jakiś bardzo ważny kabelek?

Sosny są dzisiaj jakieś szare, za tą firanką.

tęcze syjamskie.

2011-09-17T03:21:00.001+02:00

Już nie tylko gmail pokazuje mi litewskie reklamy, fejsbuk posługuje się nawet Szopenem, żeby namówić mnie do powrotu z emigracji. Z naszego okna widać sosny, czasem tęczę, a dziś w nocy widziałam nawet fireshow. Mam wrażenie, że zamykamy się w tej klitce. Mamy siebie, więc nie jesteśmy samotne. Ale jakoś niekoniecznie potrzebujemy kogoś więcej. Mamy też swoje szkatułki pełne domu i kolorowych opowieści, nasze małe amulety, światłowody łączące nas nie tylko z teraźniejszością tam, ale i z naszym przed. Zakopujemy się w tym barłogu, ale na parapecie przybywa trochę nowych warzyw. Ostatnio pojawiły się pieczarki i papryka, a nawet bakłażan (pieczarki już w sumie zjadłyśmy). I krok po kroku posuwamy się tutaj do przodu. Ten pierwszy był na tyle duży, że teraz potrzebujemy dużo czasu i odwagi, żeby robić kolejne. A teraz po raz pierwszy założyłam słuchawki i usłyszałam w innym świetle to, co katuję od paru dni (a może od wczoraj?). Dobre głośniki to jedna z tych rzeczy, za którymi tęsknię najbardziej.

ogrzej mnie.

2011-09-11T23:54:00.001+02:00

Wieczorne słońce plątające się po szybach pociągu budzi początki jesiennej nostalgii, tego ucisku ponad pępkiem, czegoś w rodzaju żalu za niespodziewanie kończącym się latem. Jak zawsze, już nigdy nie będzie takiego lata. Zapijam więc małego robaczka wódką z sokiem aloesowym. I przygniatam go zdjęciami z dawnych lat. A w tle litewska Tori, czy może Florence - Alina Orlova.

gerai gerai.

2011-09-10T14:13:00.001+02:00

Żyję tu trochę jakby na innym poziomie rzeczywistości. Czas mija jakoś szybko, mimo usilnego ciążenia do przodu. Z okna widzę korony sosen na tle błękitnego nieba. W ogóle nie używam empetrójki. Rano wypijam herbatę, a potem kawę. Potem spieszymy się na trolejbus i od niedawna już całkiem punktualnie docieramy w odpowiednie miejsce. Pogoda jest kapryśna, ale odkąd zaczęłam częściej zamykać okno w pokoju, jest jakby cieplej. Z dnia na dzień udoskonalamy nasze kulinarne dzieła godne studenckiej kieszeni. Chyba udało nam się osiągnąć rodzaj harmonii, choć tego rodzaju współżycie wymaga pracy. Bywa cudownie. Póki co troje do zakochania się - roztrzepana urocza Ruta, swoiście estońsko towarzyska Krystyna i rozbrajający rosyjski szpieg z Niemiec Nikita. Polskie cielątka w większości odpychają. Ciągle intryguje mnie litewskość. Póki co jestem nią zauroczona i zastanawiam się, kiedy wreszcie dostrzegę jakieś jej wady. Poza jedną zasadniczą - pokaźną odległością od pewnego mieszkania na Próchnika.

Chyba wrócę do tradycji stopki muzycznej. Mam trochę litewskich przysmaków w zanadrzu, ale dziś odkryłam coś naprawdę niezwykłego. Nadal nie mogę uwierzyć, że nie trafiłam na to wcześniej, bo rzecz jest rodzima i z zeszłego roku. Jeszcze nie dosłuchałam płyty do końca, ale już kocham miłością ogromną. Próbka będzie więc trochę przypadkowa. Ale mam wrażenie, że zanim wybiorę najlepszy kawałek będę musiała spędzić z tym albumem tygodnie, jeśli nie miesiące. Opis możecie sobie wyguglać, więc daję tylko linkę: incarNations.

niespodziewany tasak.

2011-08-24T14:51:00.003+02:00

Światło dzienne wywraca wszystko z powrotem na prawą stronę. I tylko duszny muł w głowie i zapuchnięte oczy przypominają o nocy. Kiedy to się stało? Kiedy nagle zrobiliśmy się tacy dorośli? Zawsze się myślało, że już jesteśmy. Policzki tak bardzo chcą latać, ale ponura grawitacja robi swoje. Wydawało mi się przez moment, że żyję sama dla siebie. A przecież jestem cząstką tego całego organizmu. On wpływa na mnie, ja na niego. Nie istniałabym bez niego, on beze mnie też nie. Jak my teraz damy sobie radę bez siebie nawzajem? Obłożę się lodem, a potem mnie przyszyją?

niebo w gębie.

2011-08-19T13:38:00.001+02:00

Chyba przestałam ćpać życie. Teraz jem je kulturalnie łyżką. Jest pożywne i zajebiście smaczne. Tylko ciągle trochę się obawiam, że pójdzie mi w dupę.

błoga niekonsekwencja.

2011-08-13T18:59:00.001+02:00

Nakarmił mnie słodkim budyniem i policzki mam o jedną czwartą lżejsze. Mówi słowa "magiczna" i "cudownie" w ich pełnym znaczeniu, bez cienia ironii ani przesady, w idealnych momentach. Ma duży miękki szlafrok i szeroki parapet w pokoju. Potrafi być nieobliczalny. Nie boi się kobiet. Mężczyzn z resztą też. Jeszcze tydzień temu go nie lubiłam, trochę mnie przerażał. Nie mam motyli w brzuchu, nie wpadam w żadną otchłań. Tylko policzki mam o jedną czwartą lżejsze.

unmade beds.

2011-07-31T02:31:00.000+02:00

Odkaziłam się do szpiku kości. I teraz metabolizuję, humanitarnie, niemal bezboleśnie. Topiłam tego robaka przez kilka dni. Zostały martwe szczątki fałszywych motyli. I słodki zapach zgnilizny, która jest jak grawitacja dla kącików oczu i ust.

brzdęk.

2011-07-28T01:24:00.002+02:00

Życie to dziwka ponura. I nie rozdaje nimm2. Pozostaje mi liczyć, że kiedyś da mi ptasie mleczko albo kukułki. Zaczęłam pić czystą wódkę. Jeszcze trochę i zacznę czyścić sobie paznokcie scyzorykiem.

Munti Rodnei.

2011-07-25T03:24:00.003+02:00

Szemranie deszczu bynajmniej nie uspokaja, ale mentolowy dym i tak smakuje. Jest coś perwersyjnie przyjemnego w takich znienacka na wpół zarwanych nocach. Pies łypie na mnie z mieszanką potępienia i oddania, ale kiedy napotyka mój wzrok, udaje, że wcale mnie nie obserwuje. Stałam się dziś entuzjastką szwedzkich noży Wengera. I doszłam do wniosku, że z dnia na dzień spadają moje szanse na zbudowanie z kimkolwiek normalnego związku. Nic nie pomoże zielona kropka przy jego nazwisku. Za to opowieści Stasiuka o górach i męskiej przyjaźni działają jakoś dziwnie kojąco. Powoli nadciąga zmęczenie. Ale wcale nie mam ochoty iść spać. Wtulam się we flanelową koszulę, może nawet pamiętającą Suczawę z '76 roku. Wtedy jeszcze byli szczęśliwi. Widzę to w ich spokojnych uśmiechach.

majtki na lewą stronę.

2011-07-21T17:08:00.004+02:00

Wzdycham z rozbawieniem nad swoim dziwacznym losem. Klątwa trzyma. Jestem Hitlerem z małym płuckiem. Czyli też nie znam tego słowa na a. Za to być może zakleiło się troszkę tamto świeże pęknięcie. Choć ciągle jakaś zielona motyla noga łaskocze mnie od środka. Ale cóż. Ważne, że zasoby endorfin w normie.

A tak trochę konkretniej, choć i lakoniczniej. Jest zabawnie.
I dzieje się dużo. Za mną trzy niesamowite wyjazdy: Opener, Chata Socjologa i Lwów. Przede mną Woodstock i być może znów góry, być może nawet dalekie. A potem wyfruwam. Przewijają się twarze, nowe i stare. A ja wdycham zapach deszczu i trzeźwieję powolutku. Nigdzie się nie spiesząc.

Soundtrack.

maliny się kończą.

2011-06-26T03:29:00.000+02:00

Moja stopa bez czerwonego lakieru na paznokciach sprawia, że czuję się bardziej bezbronna. Nie wybaczę wam wszystkim, którzy już się poznajdowaliście. Na pewno nie dziś, kiedy eidos kojarzy mi się z coitusem (och, jak mylnie).

Męczy mnie Hegel. I choć znajduję pewną przyjemność w czytaniu tego wszystkiego (pewnie przez moją słabość do ładnych kombinacji słów trudnych i długich), to prokrastynuję zawzięcie. Przez Hegla zapewne. I przez te gofry z bitą śmietaną, które zjadłyśmy z okazji dnia ojca i przemijania boskiego ciała.

Nie czuję się na psychicznych siłach za bardzo. Nie czuję się komfortowo. Smutek gdzieś krąży razem z niepokojem. A tu tyle odpowiedzialności na mnie i przede mną. Ucieka mi ta aprioryczna forma umysłu, jakby miała przed czym. A może po prostu ma do czego.

Focus.

2011-06-20T23:39:00.001+02:00

Kawa jest. Budyń jest. Resztka zielonej herbaty jest. Tłusty bit na biodrze posmarowany oliwką, żeby nie swędział. Lampka zapalona. Burdel na łóżku z grubsza ogarnięty, żeby nie drażnił oczu. W Winampie Lamb na prawie 3h. Można brać się za naukę.

trawa do kolan

2011-06-06T23:26:00.001+02:00

Nie mam czasu. Nie mam kiedy. Tarzam się w radości z życia, miejsce do marudzenia średnio mi potrzebne. Uczę się pokory wobec przekory czasu.

Ciągle zadziwia mnie sympatia, którą otulają mnie ludzie. Dobrze mi ze sobą i z myślami o przyszłości. I z tymi ludźmi.

róbmy słoje.

2011-05-04T00:02:00.002+02:00

To była miła, spokojna majówka. Spędzona na niemal bezustannym acz delikatnym alkoholizowaniu się w gronie co najmniej kameralnym. W znacznej większości we względnej samotności. I na odpoczynku oraz pracy. Na przemian. Nie paliłam przez ponad dwie doby. Ale najpierw przeżyłam przemiłą noc pełną używek, zwyczajnego spokoju i odganiania instynktów, z moją kochaną A.

Podobał mi się dzisiaj ten śnieg. Widziany przez szybę na tle świeżych zielonych liści, poruszający się niemal poziomo, był naprawdę ładny.

Chyba wreszcie udało mi się trochę odpocząć od ludzi.

panna krysia nie od dzisiaj.

2011-05-01T18:51:00.002+02:00

Muszę kupić tę płytę. Takie płyty należy kupować. Mimo, że można je ukraść z internetu. Słuchając, jak Maleńczuk z Kukizem odkurzyli Starszych Panów, myślałam, że zrobili kawał dobrej roboty. Myliłam się. Przy projekcie Młynarski plays Młynarski tamta robota to bardzo marna prowizorka. Jak nie lubiłam Gaby Kulki, bo drażniła mnie jej maniera, tak tutaj po prostu ją uwielbiam. Podobnie przekonałam się ostatnio do Czesława, ale to akurat za sprawą innych czynników. Tak czy siak, "Rebeka nie zejdzie dziś na kolację" to jedna z najlepszych płyt jakie kiedykolwiek słyszałam. Arcygenialne teksty Młynarskiego ubrane w doskonałe aranżacje i interpretacje. Dansing, jazz, rock'n'roll i retro-ciepełko. Nie mogę przestać słuchać. Szczególnie "Ogrzej mnie ", "Panowie, bądźcie dla nas dobrzy na zimę " i ładującego moje baterie "Róbmy swoje "(!). Jaki z tego wniosek? Jeśli chcesz restaurować starocie, najlepiej bądź synem ich autora i najpierw z nim o tym porozmawiaj, a potem dobierz sobie grupę dobrych fachowców.

everything is new.

2011-04-29T12:52:00.002+02:00

Przeraża mnie to całe przemijanie. I zaczyna mnie irytować ludzki nawyk łączenia się w pary. Na chwilę, na noc, na miesiąc lub kilka, paradoksalnie chyba najmniej ten na całe życie. W tym jest przynajmniej jakaś poetyka.

Chyba wkurza mnie w tym między innymi fakt, że coraz częściej jestem skazana na baby. Bo faceci zostają zaanektowani i już nie mogą tak bezkarnie obcować z damskimi kumplami. I ja nie mogę bezkarnie obcować z nimi, bo przecież nie wolno mi robić krzywdy ich kobietom. W końcu taka ze mnie femme fatale.

Dziwnie się czuję po tym wczorajszym ognisku. Przypłynęło sporo wspomnień sprzed lat i świadomość, że absolutnie wszystko się zmieniło.

A z drugiej strony zadziwia mnie sympatia, jaką okazują mi niektórzy ludzie. Chyba chwilami mam poczucie, że na nią nie zasługuję. Ale to ona ratuje mnie przed utopieniem się w cynizmie.

Generalnie mam wszystkich w dupie, tylko czasami trochę za bardzo się nimi przejmuję. I perwersyjnie uwielbiam słowo "generalnie".

dziura w całym.

2011-04-17T22:54:00.000+02:00

Przedwczoraj w nocy, a może to już było rano, w każdym razie w śnie, urodziła mi się absolutna pewność, że nigdy nie osiągnę szczęścia. Siedzi gdzieś we mnie głęboko ten naiwny dziewczęcy pogląd, że miłość jest sensem życia. Próbuję to sobie wybić z głowy na wiele sposobów, ale to tkwi i niespełnienie gryzie od środka jak robak. I widocznie gryzie w jakieś dziwne miejsce, bo odczuwam lekką masochistyczną przyjemność z tego przeświadczenia. To chyba po prostu wiele ułatwia. Nie oczekując, unika się zawodu. To daje jakiś rodzaj wolności. Ale nadzieja wróci, ja wiem. Zawsze w którymś momencie wraca i mąci w głowie. Chyba jestem zdolna tylko do szczęść doraźnych, chwilowych, ulotnych. Do tych krótkich wakacyjnych ucieczek od rzeczywistości. Za dobrze mi się układa gdzie indziej, więc tu muszę być wieczną męczennicą.

A z drugiej strony zjadam kawałek truskawki na kaca po przemiłym wieczorze. I polecam Erratum. Bardzo.

didgeridoo i bicykle.

2011-04-13T00:36:00.001+02:00

Chwilowo substancje mające wpłynąć kojąco na moje zatoki dość znacznie zaburzają mi percepcję i spychają myśli na różne dziwne tory. Cholernie trudno skupić się na tym, na czym bym chciała. Próbuję jednak.

Słońca nie było dużo. Przemarzłam tam niemiłosiernie. Ale za to uświadomiłam sobie, jak zajebiście interesujących ludzi mam pod ręką i że kocham nawet tych moich największych malkontentów. Mimo wszystko pozwolili mi odpocząć od tych nieszczęsnych codziennych wiatraków, choć czasem sami je przypominali. Ale niektórzy nawet życzliwie podpowiedzieli, jak można by je podejść. Puenta weekendu co prawda nie była satysfakcjonująca, ale też naiwnym byłoby oczekiwanie czego innego.

Okazuje się, że mam w życiu ogromne szczęście. Taka myśl została mi w głowie po wczorajszym wieczorze niczym piąta strona nut do Elijah Rock. Tak jak ona jest teraz zupełnie oderwana od kontekstu, bo rzeczywistość zdaje się być tylko mglistym chwilowym wrażeniem.

Nawał zadań do wykonania i już nie obawa, ale pewność, że nie wyrobię się ze wszystkim. Pozostaje ustalenie priorytetów i znów te piękne usilne próby zorganizowania pracy jak najsprawniej. A potem będzie nagroda.

Reiko.

2011-04-07T11:43:00.001+02:00

Znów spada mi odporność na ludzkie słabostki. W tym moje własne. Przez chwilę, nie wiedzieć czemu, wydało mi się, że wiatraki są do pokonania. Nie są, nie łudźmy się. Pozostaje więc powrót do ukochanego cynizmu. Będę kolekcjonować, odkurzać eksponaty i cieszyć się nimi w samotności. Obawiam się trochę, że ta dzisiejsza ucieczka może być wpadnięciem z deszczu pod rynnę. Ale może dystans i odrobina słońca mnie uratują.

czy wiesz czemu wilk tak wyje w księżycową noc?

2011-03-28T23:32:00.001+02:00

Weekend był krótki, acz intensywny. Najwyraźniej wraz z odległością świtu zmniejsza się moja umiejętność odmawiania wódki mężczyznom recytującym Kochanowskiego. I najwyraźniej może to mieć nie najzdrowsze dla mnie skutki. Co gorsza, szczegół ten pośrednio mógł wpłynąć na dalsze problemy, które zaczynają mnie troszkę przygniatać. A taką byłam aktywistką, jeszcze w sobotę rano. Teraz mój zapał przygasł znacząco. Coś tam się jeszcze żarzy, ale zdecydowanie potrzebuję trochę powietrza. Więc się odsuwam. Tak mi każe mój instynkt samozachowawczy. Miło z jego strony, że się w końcu odezwał.

dzień dziobaka.

2011-03-08T19:41:00.007+01:00

Wszędzie wysyp tulipanów, nawet pod drzwiami mojego wydziału. A ja świętowałam dzisiaj dzień dziobaka przy ossobliwościach nauk i cieście. Coś musi być w tych plotkach o wiośnie, bo
w ludziach budzi się instynkt społeczny i depresja przeradza się
w zaledwie przesilenie. Szkoda tylko, że tak marznę. Dostrzegam
w tym marznięciu niebezpieczną oznakę słabnięcia odporności,
a tu Yapa za pasem. Rezygnacja z odurzających euforii na rzecz bezpiecznych podskoków znów cieszy. Ciekawe, jak długo to potrwa. A tymczasem mam swoje koło naukowo-ratunkowe, doskonały mentalny undergroundowy schron.

Ponoć żyć można tylko w ruchu, inaczej tylko się wegetuje. Chyba po tym przebudzeniu wzięłam to sobie do serca. Nie tylko podróże się szykują, ale wręcz czasowe migracje. Myślę nawet o nowym miejscu dla tego mojego egzaltowanego strumienia świadomości. Ale na razie nie mam na to czasu. Mimo wszystko, miłe uczucie.

sklepy kminkowe.

2011-02-20T18:12:00.004+01:00

Dziwny dreszcz w nosie i chwilowe łzy w oczach. A Aloe Blacc
w głośnikach (thx to Rene Hammerstein, która umieściła to na FB). Coś mnie ciągnie w górę za policzki. Doskonale zagospodarowałam swoje spisko-warszawsko-łotewsko-skandynawskie ferie, słońce nie opuściło mnie ani na jeden dzień aż do powrotu. Moment,
w którym samolot wzbija się w powietrze może okazać się równie uzależniający, co tatuowanie się. Teraz powoli ogarniam swój posesyjny rozgardiasz, bo już prawie zarósł kurzem pod moją nieobecność. A tu plany i pomysły mnożą się przez pączkowanie, aż nie wiem w co ręce włożyć. A to na dole to wlepka, która wpadła mi w oko na jednej z ulic mroźnej Rygi.

chodzę dotykam boga w pięty.

2011-02-10T21:53:00.002+01:00

Chyba zaczęła się jaśniejsza strona. Oczy mi się świecą na samą myśl. Te kilka dni podróży będzie dobrym przedsmakiem wielkiej ucieczki. To dziwne, jak trudno sobie przypomnieć, co się czuło, kiedy było tak najgorzej. I jak uderza cytat z przeszłości, zanim jeszcze sobie uświadomisz, że to cytat. Dmucha mi ciepłem w plecy, a świat stoi do mnie przodem.

wnętrze raka.

2011-01-28T00:15:00.003+01:00

Co się dzieje z tym całym czasem, który tak słodko przepierdalam? Niby fajnie, że coraz bliżej do wiosny. Ale tyle przydatnych rzeczy można by zrobić. Motywacja do sesji zerowa, bo zbyt dobrze wychodzę na tym, że nie robię niemal nic. I doskwierają mi ostatnio ludzkie głupie błędy, przez które muszę się nachodzić. Albo niewyspać. Ale jednocześnie krystalizują się jakieś pomysły na przyszłość i to trochę ciągnie do przodu. Troszeczkę. Przede mną nowe wyzwania do podjęcia i dziewicze lądy do odkrycia. Czy sprostam? Odpowiem nieśmiało: byłoby miło.

Dym po Puszczy Białowieskiej siedzi w ścianach komór i chyba zostanie tam na długo. A wnętrze puste. Raka póki co hoduję, ale trochę gdzie indziej, mam nadzieję. Kurczowo trzymam się nocy, przez co doba mi się kurczy. 'Nie ma, że ci się nie podoba. Masz się skupiać'. I tyle mam do powiedzenia.

wsioryba

2011-01-18T22:38:00.002+01:00

Niedziela. Wczesne popołudnie. Tramwaj rusza, mózg boleśnie odkleja się od czoła, a kąciki ust leciutko się unoszą. Przynajmniej w myśli. Połowy raków, choć przez mgłę, wciąż brzmią kusząco. Mini klinik i świat od razu stał się piękniejszy. Choć fizycznie równie dojmujący. Sobota przebiła Bandę Pieprzonych Aniołów.
A Summertime kiedyś przebije tę sobotę.

a może nie.

2011-01-01T20:27:00.001+01:00

O jak dobrze mieć już tamten rok za sobą. Jakaś wątła nostalgia pewnie jeszcze zaplącze się między kończynami, ale póki co przeważa ulga. To był trudny rok, męczący swoją intensywnością. Rok silnych uzależnień i usilnych prób uniezależniania się. Kilka razy wywracał mnie na drugą stronę, aż bieguny chyba się od siebie oddaliły. Nie zaniedbałam żadnego z nich. Dlatego pozostało mi zarówno poczucie jakiejś nieokreślonej pustki, jak i masa zajebistych wspomnień.

Kusząc się na bilans - zyskałam wyższe wykształcenie, straciłam dwóch facetów, a może i trzech, gdyby doliczyć świeżo ożenionego brata. Powstało Inojedno Ensemble, zaczęłam uczyć się rosyjskiego, zrobiłam swój wymarzony pierwszy tatuaż.

A teraz na dobry początek niespiesznie leczę sobie kaca przy trójkowym koncercie i pomarańczowej herbacie, zaśmiewając się w duchu do rozpuku na wspomnienie mojego pierwszego poranka tego roku.

Jak odróżnić średnio wyrafinowanego kaca od wstrząsu mózgu?

2010-12-20T10:55:00.003+01:00

Kac powinien chyba minąć po dobie? Deja vu. Już kiedyś powtarzałam sobie te słowa - nigdy więcej absyntu. A na prawdziwej domówce nikt nie przeszedłby obojętnie obok dziewczęcia, które właśnie spadło ze schodów.

Za oknem niemal wiosna, a ja twardnieję, gorzknieję i zamykam się w sobie. Skończę jako samotna staruszka dokarmiająca koty.

śliwkowy cień do powiek

2010-12-17T13:38:00.003+01:00

Pętatony, serca trzepoty. Zmarchwiwstaję i z powodzeniem powstrzymuję kliklnięcia. Podmiotowieję po okresie wegetacji. Lubię budapesztańską sól na butach i kubek ze świątecznego kiermaszu, który przypomina karaoke przy O utcy. I lubię kolacje w Mariocie i skrajności, których amplitudę można by wyrazić liczbą Istvanów na tabliczkach z nazwami ulic. Lubię też BlueBells Apartments i Trio Łódzko-Chojnowskie w swoich 2/3 z połówką. Mimo wszystko lubię również przedsionki i komory Opery Krakowskiej. I ślizganie się na lampie, salę Chełmońskiego, i dom Mehoffera.

Pętatony umilają oblepianie się stearyną i miarowe kroczenie do przodu. Skutecznie odzyskuję pion. Wypełniam pustkę sobą.
I muzyką. Chyba za długo brakowało mi na nią miejsca.

chujstwo

2010-11-12T18:49:00.002+01:00

Doszło do tego, że po raz kolejny nie mam z kim iść na Kamienie. Co zabawne, to zaczęło się po tamtym pamiętnym koncercie. Już nawet nie sprawia mi szczególnej przykrości to, że tracę kontakt z co poniektórymi. Pojawiają się inni, zbliżają się i wtedy mam ich. Ale nie będę tych Ich siłą ciągnąć na coś, co Im się nie spodoba. Szkoda, że nie umiem pójść tam po prostu sama. Szkoda, że razem z ludźmi znikają kawałki tego, co mi kiedyś dali.

Stagnacja i marazm. Mój mózg ma odruch wymiotny. Niemal każda próba przyswojenia nowej wiedzy, czy choćby jakiejkolwiek intelektualnej aktywności, mdli. Ale to raczej przez głodówkę niż przejedzenie. Potrzebuję bodźca. Kawa tylko podnosi ciśnienie i przeszkadza w spaniu. A i sen, i przebudzenia, jakieś niespokojne. Z zazdrością patrzę na tych, którzy mają punkt zaczepienia, jakiś azyl, coś, w czym umieją zanurzyć się z przyjemnością. U mnie trochę pusto.

nie gamoń, nie pizda

2010-10-16T11:07:00.012+02:00

Miałam dziś jedyną szansę w tygodniu, żeby się wyspać.
I oczywiście ją zjebałam, użalając się nad sobą do późnej nocy. Mój organizm przestawił się już na wczesne wstawanie, więc wewnętrzny niepokój obudził mnie jeszcze przed 10. I kiedy już tak nie da się spać, to oczywiście namiętnie i z zażenowaniem rozpamiętuję sobie krok po kroku tę noc. Nie cierpię tracić kontroli nad emocjami. Na co dzień potrafię je w pewien sposób okiełznać i nawet zaprzęgnąć do jakiejś konstruktywnej pracy.
Ba, przez ostatnich parę tygodni radziłam sobie z nimi naprawdę zajebiście. A tu przychodzi banalne zderzenie moich oczekiwań
z rzeczywistością i napotykając na sprzyjające warunki rozpierdala mnie od środka. A potem machina się nakręca, bo wkurwia mnie to, co robię i mówię. A potem - co robiłam i mówiłam. I tak do teraz. Dobrze, że chociaż jestem na razie sama w domu i nikt mi nie zawraca dupy raportując mi swój dzień, swoje dokonania albo wyłudzając ode mnie ciuchy. Nikt mnie nie przygniata swoim jestestwem i mogę sobie w spokoju dokończyć pierwszy sezon
Big Bang Theory, a może nawet Muzykę Duszy, nabierając znów dystansu do wszystkiego.

Aktualizacja: skończyło się nieprzygniatanie, czytać mi się nie chce, a te ostatnie odcinki okazały się być z lektorem...

jungle drum

2010-10-04T22:40:00.001+02:00

Nie chcąc wzbudzać mdłości napiszę tylko, że fajnie mieć pracę, studia i te wszystkie inne pierdoły, które mnie ostatnio zajmują.
I fajnie mieć przy sobie takiego kogoś.

Korzystam z wewnętrznego spokoju. Moje koguty triumfują, a ja mrużę oczy. O jak dobrze mi robi taki zapchany grafik. Czas na głupie myślenie zmienia się w czas na odpoczynek i wypełnia się błogim spokojem. Oby tak dalej.

jaja ze stali

2010-09-23T17:25:00.002+02:00

I cóż. Utraciłam znaczną część swojej cennej niezależności. Przykre to. W chuj przykre. Szczególnie, że grunt wcale nie taki twardy, jak by można było przypuszczać. Przynajmniej w mojej głowie, bo o fakty boję się pytać. Znów mam jakiś kryzys. Taki udany wyjazd, a tu wracam i to samo, a może i gorzej. Dawno zwalczone lęki przychodzą w nowej postaci. Ludzie gdzieś jakby poznikali, chociaż przecież ciągle są na wyciągnięcie ręki. A jednak siedzę całymi dniami w domu i zastanawiam się chwilami, czy gg mi się nie zepsuło. A nawet jak już wyjdę, to ciągle coś ciąży. Jakaś subtelna deprywacja. Albo to po prostu ta niewiedza, która wprawia w ruch machinę domysłów. Nie wiem. Było tak dobrze (ach! jak dobrze było), a teraz co. Coś się popsuło we mnie.

Jakoś jeszcze muszę wytrzymać ten tydzień, potem zacznie się trochę dziać. Jakoś go sobie muszę zagospodarować, przespać, przeczekać z nosem w książce albo monitorze. Może później będzie lepiej. A póki co błogosławię mój blog terapeutyczny i szczerze współczuję wszystkim to czytającym.

Marcello

2010-08-15T18:13:00.003+02:00

Dziś nie mam siły na niezależność. Wszystko przeszkadza, jest parszywie. Nie chcę nic pisać. Bo potem znów będę to czytać z zażenowaniem. Kłębią się ciemne myśli, a nie ma nikogo, z kim mogłabym porozmawiać. Kto po pierwsze chciałby wysłuchać, po drugie - zrozumiałby. Więc piszę jednak, żeby wyrzucić z siebie chociaż odrobinę tej podłej substancji. Stanowczo nadużywam słowa 'przyjaciel'.

baba z brodą

2010-08-12T15:37:00.002+02:00

I pomimo całej armii mechanizmów obronnych, powolutku topnieję. Choć tak naprawdę nadal trwam w zawieszeniu, lewituję gdzieś pośrodku tego wszystkiego. I tylko pozwalam się delikatnie przysuwać i głaskać, głaskać, głaskać.

Uspokoiło mi się. Już tak mną nie rzuca z góry na dół i odwrotnie. Zestarzałam się, jestem spokojniejsza i zmiany stanów emocjonalnych zachodzą u mnie wolniej, ostrożniej. Zaczęłam uważać, żeby nie jebnąć głową o sufit przy jakimś bardziej energicznym podskoku, tudzież o podłogę przy upadku.

Poza tym, chyba pierwszy raz w życiu mam namiastkę poczucia bezpieczeństwa. Choć ciągle nieufnie podchodzę do wszelkich deklaracji i staram się nie wybiegać myślami w przyszłość, to jednak pod nogami wreszcie coś w rodzaju gruntu. Może troszkę błotnisty i może na jakiejś tektonicznej wyrwie, która prędzej czy później ujawni swoje drgawki. Ale jest przynajmniej wrażenie.

mydłem migdałowem

2010-07-20T15:14:00.000+02:00

I w końcu nie napisałam ani słowa o Bieszczadach. I dużo nie napiszę, bo podobno opisywanie niszczy to, co opisywane. Może dlatego tak lubię pisać minimalistycznie. Syntetyzować wszystko, co wcześniej przeanalizowałam, i sklejać z tego enigmatyczne metafory. Ale niektóre wspomnienia zasługują na uwiecznienie. Jak te świetliki, które pod koniec zejścia od Chaty Socjologa zaczynały się mylić z gwiazdami. I śpiewy na Tarnicy, i w autobusach. I te pojedyncze ciepłe impulsy, które cudownie utwardziły mniej lub bardziej miękkie nadal więzi.

Powoli dobiega końca odliczanie do eksplozji mojego raju. Już za tydzień będę tam na miejscu, z rozbitym namiotem i bananem na twarzy:D Tak więc przygotowania czas zacząć;)

Fryderyk, Jerzy i ja

2010-07-18T23:13:00.000+02:00

Dziwnie się rzeczy układają. Ktoś, z kim byłam sklejona niemal całą powierzchnią duszy, dziś staje się znajomym, z którym prawie nie ma o czym rozmawiać. Każdy temat wydaje się nie na miejscu i wciąż to poczucie, że przecież i tak nic go to nie obchodzi. Za to ludzie dawniej właściwie mi obojętni okazują się być bliscy jak rodzina. Bo i pewnie takie zaklejanie duszy sprawiało, że mało kto mógł się jeszcze do niej dokopać. A sytuacje kryzysowe, pojawiające się przy bolesnym odklejaniu, pokazały, że istnieje jeszcze sporo osób, na które mogę w takich momentach liczyć. Tak, nauczyłam się wreszcie żyć własnym życiem i spać o własnych siłach. I dzięki temu spotykam na swojej drodze niesamowitych nowych ludzi i poznaję lepiej tych już trochę znanych. I odkrywam świat na nowo. I dowiaduję się, jakie mam oczy, od magicznej Słowaczki całującej się z jednym z moich ulubionych wokalistów. I jestem ja, i są moje łowickie koguty. I są ci ludzie, których nigdy bym nie poznała, gdyby nie to, że zostałam sama. Dlatego po raz kolejny błogosławię ten stan i zachwycam się moją niezależnością. I obiecuję sobie, może trochę naiwnie, że już nigdy, choćbym kochała nie wiem jak mocno, nie zabiorę sobie tej autonomii.

nogi mają ziemię, oczy mają niebo, nos ma powietrze

2010-07-07T20:40:00.002+02:00

Gorzknieję nieco w wyniku wszechotaczającej mnie rui, ale generalnie wciąż mi ze sobą dobrze. Na Openerze wchłonęłam masę zajebistej żywej muzyki* i poutwierdzałam się nieco w mojej niezależności. W kameralnym gronie i pełnym słońcu grzałam tyłek na plaży, a potem łaziłam sobie od sceny do sceny, głównie sam na sam ze sobą i Openerem. Dzień w dzień pokonywałam niezliczone ilości kilometrów i znosiłam rekordowe amplitudy temperatur między południem a północą. A potem, po dziewięciu godzinach spędzonych w aucie poruszającym się średnio jakieś 40km/h oraz po nie do końca przespanej nocy, stałam się nagle licencjonowaną socjolożką. Tak więc znów zmiany, zmiany, zmiany. I to raczej na lepsze.

Otacza mnie paru złych ludzi i ja sama jestem trochę femme fatale. Ale trzeźwość myślenia i niezależność, jakie towarzyszą byciu samemu, tak bardzo mnie zachwycają, że chyba moje libido będzie musiało jeszcze trochę się pomęczyć.

Dziś wyruszam z chórem w Bieszczady, ale jak tylko wrócę, zacznie się maraton oblewania sukcesów w łódzkich warunkach - zatem stay tuned;)

*największe orgazmy na The Dead Weather, Kasabian, niespodziewanie na Empire of The Sun oraz na wszystkich polskich koncertach, w których mniej lub bardziej aktywnie uczestniczyłam (Łąki Łan, Lao Che, L.U.C., Julia Marcell, Pink Freud, Marika oraz kawałek BIFFa i Aliansów)

przeciągi

2010-06-14T17:49:00.002+02:00

Ostatnio nie mogę sobie znaleźć miejsca. Znów jestem tylko konturem. Nie mam substancji. Jej resztki wypływają ze mnie nosem. A przez głowę przechodzi myśl, że może czas odsunąć się nieco od tych nieszczęsnych mostów. Żeby czasem nie dotknął mnie jakiś odłamek, kiedy ktoś wysadzi któryś z nich za moimi plecami.
Codziennie uczę się dbać o siebie sama. W końcu nikomu na mnie tak nie zależy, jak mnie samej. I nikomu nie jestem tak potrzebna, jak sobie.

blady świt badacza

2010-06-11T03:39:00.000+02:00

Imieniny obeszłam więc szerokim łukiem. Przygotowując się do ciężkiego poranka opuściłam swoją zieloną roletę i zabiłam parę kolejnych komarów. Samotność o tej godzinie przybiera ciekawą postać odbijających się od dwóch stron szyby smug dymu. Niebo powoli jaśnieje, a poza szemrzącą cicho muzyką z laptopa cisza taka, że słychać skwierczenie papierosa. Lewa powieka wciąż drży, a ja w tej chwili nie czuję nic.

żyję i mam się dobrze

2010-06-08T04:26:00.003+02:00

Pocałunki biegunów są chyba zawsze krótkie. Przez resztę czasu one tylko zderzają się plecami, czyniąc w głowie swoiste pogo. W tamte dni, kiedy kosze przy przystankach pełne były zepsutych parasolek, a rozbijany świetlówkami półmrok raził w oczy, chyba najchętniej wracały do mnie lęki. Na szczęście słońce skutecznie je odstrasza.
Minęło już dużo czasu, odkąd z oczekiwań zrobiły się nici. Chciałam więc pleść z nich warkocze i zarzucać je na plecy, żeby nie przeszkadzały. I uczyć się płynnego przechodzenia przez mosty, bez skoków krtani i ciśnienia. Nie chciałam ich palić, choć obsypałam je masą niedopałków. Raczej nie zasypiam już frontem do tamtej rzeki i staram się oswajać z tym drugim brzegiem, choć wciąż nie jest to łatwe. Moje marzenie o wielkiej miłości już chyba zupełnie się odpersonalniło. Trochę siłą rzeczy, trochę siłą woli. Ważne, że skutecznie. A czasem po prostu zupełnie znika, ustępując miejsca metaforze człowieka-wyspy. Z wrodzonej przekory porażkę przerodziłam w niebywały skok poczucia własnej wartości. Nie jest więc źle.
Tyle o tym, co trzeba z siebie wyrzucić, żeby mniej myśleć. Spiralny charakter mojego żywota pozwala dostrzec postęp mimo pozoru wrócenia w to samo miejsce. A postęp jest duży. Co napawa optymizmem. Dziś w nocy na przykład napisałam jakąś jedną trzecią empirycznego rozdziału mojego licencjatu oraz z zimną krwią zamordowałam komara, który wnerwiał mnie od dwóch dób. Oby tak dalej.

żałoba własna

2010-04-18T14:27:00.000+02:00

Drobny mak, w który rozsypało się to coś, strasznie drapie w gardło. Nie ma niczyjej winy. Jest pech, może przeznaczenie, albo jakaś jeszcze wyższa siła. A wokół mnie powinno rozbrzmiewać chóralne 'a nie mówiłam/łem'. Ale nie żałuję niczego, co było. Co najwyżej tego, czego zabrakło. Tylko niech mi nikt więcej nie wciska bzdur, że wystarczy chcieć i do tego dążyć. Albo że nie ma ziarenka prawdy w moich nadinterpretacjach.

No, ruszyłam się z miejsca. Cofnęłam się o krok, a stałam tyłem do przepaści. I teraz leżę jak czerwony kleks na skałach. Obrysuję go kredą i kiedyś jakoś się poskładam. Może wreszcie nauczę się żyć swoim życiem.

niemal oniemiawszy

2010-03-31T23:16:00.004+02:00

Koło poczty jest pralnia. Zawsze, kiedy obok niej przechodzę, niezależnie od pory dnia czy nocy, niezmiennie od czasów mijania jej w drodze do liceum, z błogością wdycham ciepły zapach świeżego prania. Zimą tworzy zwykle mistyczną bladą chmurę wyfruwającą z otworu przy ziemi. A wczoraj w nocy był przezroczysty. Ale mimo to dodał mi otuchy po godzinnym pieszym powrocie ze spaceru po Rudzie. A później zachwyciły mnie zaskakująco duże już pąki na drzewach. I mimo potwornego zmęczenia całkiem miła wydała mi się myśl, że koniec końców każdy z nas jest sam. Może liczyć na przyjaciół, może od nich oczekiwać wsparcia. Ale nie wolno się od nikogo uzależniać. Bo to nigdy do niczego dobrego nie prowadzi.

Nikt nie mówił, że będzie łatwo. Przeciwnie, przepowiadali stosy kłód, o które miałam się potykać. I faktycznie potykałam się nie raz. Ostatnio nawet bardzo dotkliwie, bo wyłożyłam się całą swoją długością i długo nie mogłam się podnieść. Ale już stoję. Dziś ryczę bardziej ze złości niż z bezsilności i strachu. I mam mocne postanowienie uchylania się przed tymi kłodami, którymi los mnie ostatnio okładał (choć może to ja sama wymierzałam sobie te ciosy). Nie będzie rewolucji, bo jak już gdzieś kiedyś pisałam, radykalizm mnie gubi i potrzebuję małych kroczków. Muszę znów zacząć uśmiechać się sama do siebie swoim własnym uśmiechem. Nie żadnym odbitym światłem. Nie gasnąć, kiedy robi się ciemno. Znów łatwo nie będzie. Ale przynajmniej spróbuję. Gdzieś w środku już trzymam pion i kręcę knot. Trzeba jeszcze tylko obkleić go na nowo bezpieczną warstwą stearyny. Kawałek po kawałeczku.

Aktualności: fantastycznie stawiający na nogi koncert Dagadany, dużo śpiewu (chwilowo mniej ze względu na niemoc aparatu mowy), nowa fryzura, męki potencjalnie twórcze w kwestii licencjatu i powoli świąteczne ogarnianie otaczającego mnie chaosu. Bez odbioru.

mała jesteś i w ogóle

2010-03-02T17:47:00.004+01:00

Odpłynęła spomiędzy uszu ta ciemna gęsta mgła, która czyniła atmosferę w mojej głowie ciężką i neurotyczną. Został tylko ten osad leżący na dnie już od dawna i pośmierdujący chwilami. Ale pod sufitem czysto i przejrzyście. Wreszcie odetchnęłam pełną piersią.
Spędziłam kilka naprawdę orzeźwiających dni w stolicy. Była to ucieczka niezaplanowana, a przynajmniej nie zanosząca się na skuteczną w sensie terapeutycznym. Mój marny pretekst w postaci koncertu Świetlików (których do tej pory prawie nie znałam) okazał się być wcale nie taki głupi. Chociaż koncert Spiętego dzień później powalił mnie na tyle, że zatarł nieco wspomnienia z poprzedniego wieczoru. Stare Miasto, Złote Tarasy, Muzeum Powstania Warszawskiego (świetne - polecam bardzo) - słowem, stolica w pigułce. A baza w przytulnym mieszkanku z kotami na parapecie, z widokiem na dachy praskich kamienic, z książkami, płytami, gitarami. I przede wszystkim w znakomitym towarzystwie, w którym nie da się nudzić ani smucić. Naprawdę odpoczęłam.
A dziś ogarnął mnie smutek bezrefleksyjny. Nie ma o czym rozmyślać, bo wszystko jest już dokładnie przeanalizowane. Zostało tylko wrażenie permanentnego nienasycenia, niepełności, braku. Luki, której nie da się niczym zapełnić, bo nie umiem jej zapchać byle pluszem. I to przez nią grzechoczę przy najmniejszych wstrząsach, a czasem się rozsypuję. Teraz jestem posklejana, trzymam pion. Tylko spojrzenia czasem spadają mi na ziemię.
Stopka muzyczna: warszawskie odkrycie, które zawdzięczamy bisowi Spiętego, czyli Koli oraz nowa płyta Lao Che (oba jeszcze do głębszego zapoznania się, bo póki co nie miałam kiedy), a także wyczekiwana przeze mnie płyta DAGADANY (bardzo dobra).

całuj w całun

2010-02-18T15:21:00.001+01:00

Najbardziej nie lubię tej bezsilności, która paraliżuje i zabiera resztki sił, jakie mogłabym z siebie wykrzesać. Podłączam się na dobę pod kroplówkę z narkotykiem, który właśnie chciałam na jakiś czas odstawić. I odwyk znów staje się zupełnie niemożliwy. Wszelkie plany i zamierzenia, obietnice składane sobie w bezsenne noce, po prostu nie przystają do rzeczywistości i nie mają racji bytu. I nie tylko organizm, ale nawet psychika całkowicie wymykają się spod mojej kontroli. W nocy czytam w łóżku cokolwiek, byle tylko mieć względną pewność, że nie będę musiała znów leżeć w ciemności i się bać. Pojęcia wolnej woli i możliwości stają się jakimś żartem, wręcz niesmacznym.
Moje wzloty i upadki zmieniły się ostatnio we wzloty i przygniecenia. Na początku znów naiwnie sądziłam, że to tylko chwilowe załamanie pogody ducha. Z ulewą i piorunami. A tak naprawdę przez te ostatnie dni rozsypuję się kawałek po kawałeczku. I teraz nie potrafię zebrać się w garść i posklejać. Tego już nawet nie można nazwać kalejdoskopem, bo szkła nie układają się w estetyczną całość tylko wbijają się gdzie popadnie i kaleczą. Chciałabym uciec, wyjechać gdzieś na parę dni i odżyć.

w tym, że jest dobrze, chyba nie ma nic złego

2010-01-30T18:03:00.001+01:00

Lubię ten spokój. Kiedy moim wnętrzem nie targają żadne skrajne emocje. Uśmiechamy się do siebie na pożegnanie, a za oknem świeci słońce. Wiem, czego mogę oczekiwać, i w tych ramach czuję się bezpiecznie. Nie chcę o nic walczyć, jest mi dobrze.
Wiem, że to stan przejściowy. Wszystkie moje stany są przejściowe. I chyba dlatego nauczyłam się czerpać jak najwięcej radości z tych pozytywnych, póki trwają.
A teraz właśnie zauważyłam ten księżyc, z jego piękną żółtą łuną i kratami czarnych gałęzi. No tak, pełnia.

boża krówko leć do nieba

2010-01-24T23:21:00.002+01:00

Jest dobrze, bo ta noc z porankiem włącznie postawiła mnie na nogi. Mimo, że snu nadal stanowczo za mało, a pracy przede mną za dużo. Komplementy nadciągały zewsząd, z uśmiechów, ze spojrzeń, z koszulki wokalisty, z bezpośrednich słów, wreszcie z ust i dłoni. I coś jeszcze było ciągle obok. Coś w ramieniu osłaniającym przed słaniającymi się, w pójściu po kurtkę, w tostach. Coś strasznie miłego, czego tak bardzo mi kiedyś brakowało. Coś, co chociaż na chwilę odciąża umysł z odpowiedzialności za całą tą rzeczywistość i pozwala po prostu pobyć w niej, nie martwiąc się o nic. I ta wszechogarniająca pozytywna energia - muzyka, kwiaty, taniec i śmiech.
I potem, to ciepło bliskie, takie bliziutkie, tuż przy skórze, drugiej skóry i tego co pod nią. I niesamowitość, nazwana o kilka minut za późno. I sweter, i szalik, i słońce. I ta ładność, którą niestety umiałam docenić tylko spojrzeniem i uśmiechem. Bo chyba poczułam się nią przez moment onieśmielona.
Tydzień był ciężki, ale zwieńczony dużymi dawkami muzyki i pozytywności. Jam session w Przechowalni (oby stało się tradycją), Kamienie w Gnieździe (coraz bardziej swojskie) i wreszcie wczorajszy Łąki Łan (z zabójczą amplitudą temperatur). A teraz koniec imprezowania. Obowiązki wzywają.

ciepłem, płaczem

2010-01-14T10:25:00.003+01:00

Skąd w takim małym ciałku tyle łez? Skąd to się wszystko bierze? Jakbym była nasiąkniętą gąbką i coś wyciskało mnie kawałek po kawałeczku. Ale nigdy nie wyciśnie do końca, bo to wciąż napływa na nowo.
Najbardziej przeraża mnie fakt, że sobie z tym nie radzę. Chodzę pewnym krokiem, uśmiecham się i myślę pozytywnie. A kiedy to nadchodzi, jestem zupełnie bezradna. I druga przerażająca rzecz. Nie potrafię podać żadnego racjonalnego powodu. Jakby kierowało mną coś zupełnie obcego, czego nie rozumiem. Tak naprawdę jedyną mroczną myślą jest strach przed tą bezsilnością. Nie jestem samotna, umiem się pogodzić z tym, że nie wszystko mogę mieć. Chyba, że one, te mroczne myśli, wychylają łby z podświadomości i dlatego nie potrafię ich rozpoznać i nazwać.
Zawsze popadałam w skrajności, spadałam boleśnie z jednego bieguna na drugi. Tylko zwykle działo się to za zamkniętymi drzwiami łazienki. Przytulała mnie ciepła woda z prysznica, a gdy przekraczałam próg, byłam znów twarda i silna. Teraz maska roztopiła się w cieple i już nie umiem tego chować w sobie. I nie mam pojęcia, co z tym zrobić. Bo wiem dobrze, że to ciepło jest mi potrzebne. A z drugiej strony, nie mam już tego pancerza, który chronił mnie przed światem i utrzymywał w pionie. Nie mogę opierać się tylko na drugim człowieku i nie umieć ustać o własnych siłach. Nie mam pojęcia, co robić. I wiem, że za jakiś czas ten stan minie i znów będzie mi się wydawało, że to nic takiego.

wiatr wyje mi oknem

2010-01-09T12:18:00.001+01:00

Uczucie permanentnego porzucenia zaczyna dawać się we znaki najbardziej w dwóch krytycznych momentach. Pierwszy to ten, kiedy zdajesz sobie sprawę, że za chwilę może być koniec, że to już nigdy więcej się nie powtórzy. A drugi, jakąś dobę albo dwie później, kiedy czujesz, że ten czas nie miał prawa przeminąć, że w tamtej chwili powinien był się zatrzymać.

Nigdy nie zapomnę, że Tori Amos chciała dostać chleb od piekarza. I tego śniegu, który padał za oknem.

Rzuciłam się w wir pracy. Ile by na nią nie narzekać, to jednak należy docenić jej wkład w mój całkiem stabilny stan psychiczny. To nie jest tak, że dzięki niej nie myślisz. Po prostu na te mroczne refleksje zostaje Ci już mniej czasu i siły. I pozostają gdzieś na wierzchu te myśli, do których można się uśmiechnąć, kiedy przepłyną przez głowę jak obłok smacznego zapachu. I to stawia na nogi lepiej niż jakikolwiek antydepresant, że mam do czego (i do kogo) się uśmiechnąć.

dziś już na pewno sylwester pojutrze

2009-12-29T01:59:00.005+01:00

Treści, mówisz. Treści chcesz ode mnie. A ja staram się nie myśleć o niej, bo forma ostatnio bywa tak słodka. I chciałabym wciąż unosić się na powierzchni tego płynu, falując delikatnie. Nie myśleć o tej otchłani wokół mnie, o tym czekającym mnie niechybnie chłodzie. A to niestety treść centralna, zaprzątająca moje myśli najintensywniej.

Chciałam jakoś podsumować ten rok, który mija. Odważnie stwierdziłam, że uwolnił mnie od moich demonów. Ale niestety, zmieniły tylko kolor włosów. Choć to fakt, nie siedzą mi już na plecach, tylko fruwają gdzieś w okolicy i czasem oprą się na moim ramieniu mocniej. Bo idę do przodu, znacznie bardziej wyprostowana. Utonęłam w pewnych oczach i zyskałam przyjaciela. I jestem silniejsza, swoją własną siłą i jego obecnością.
Przez ten rok znowu się zmieniłam. Znajomi mówią mi, że więcej się uśmiecham, a tegoroczną Wigilię będę wspominać jako jakąś zbiorową rodzinną hipnozę. Bardzo wiele się nauczyłam, odbyłam niezliczoną ilość mądrych i pasjonujących rozmów, poznałam masę dobrej muzyki. Polubiłam siebie bardziej, bo chyba łatwiej jest siebie lubić, kiedy sympatię widzę też w cudzych oczach. Tak, demony są nadal, ale troszkę bardziej oswojone.

Tyle podsumowania, subiektywnego i wybiórczego. Teraz spróbuję sklecić życzenia na tyle uniwersalne, żeby pasowały do wszystkich osób, które mogą na ten wpis natrafić. Czyli czego życzyłabym na ten rok całej ludzkości. Hm. Wyciągania konstruktywnych wniosków z porażek, radości z najmniejszych drobiazgów, empatii, ale zdrowo ograniczonej miłością własną (równie zdrowo ograniczoną) i wielu wygranych walk z prokrastynacją (ale nie wszystkich, szczególnie gdy prokrastynacja przyjmuje wyjątkowo przyjemne formy). Tego właśnie. Wam wszystkim i sobie samej.

euforycznie

2009-12-22T16:10:00.001+01:00

W niedzielę rano, wracając do domu, czułam, że coś się zmieniło. Na murach pojawiły się nowe napisy. Śnieg jakiś jaśniejszy, a moje źrenice, mimo to, szersze. W poniedziałek rano odcień śniegu nie miał już dla mnie absolutnie żadnego znaczenia.

I teraz wypełniona po uszy endorfinami będę się dystansować. Poszczególne skrawki mojego ciała będą podrzucać drobne wspomnienia do mojej głowy. I ten połowiczny uśmiech numer sześć pozwoli mi oderwać się na chwilę od świątecznego świądu. Przez kilkanaście godzin miałam i bliskość, i wyłączność. Ach. Dziś jestem chyba jeszcze bardziej idealna niż przedwczoraj. Nie czuję już tego panicznego lęku. Moja wartość, odbijając się w źrenicach i słowach, została doskonale uchwycona i pokazana mi w całej okazałości. Teraz już o niej wiem, a nie tylko w nią wierzę.

I tylko boję się trochę, że jak tą moją euforię tu wyleje, to ona osłabnie. Ale oby nie.

A do tego mam zupę, która pomaga mi kreatywnie prokrastynować, o: autoobdukcja.soup.io.

nic co słone nie jest mi obce

2009-12-07T20:26:00.002+01:00

Obejmuję udami poduszkę, żeby chociaż trochę je oszukać. Byłam półżywa. Prosiłam w myślach, żebyście strzelali w głowę, którą trzymałam wysoko. A on znowu wycelował między żebra, zabrał mi dech i dał kilka sekund pełni.
Ożyłam. Tysiąc aspektów kobiecości plątało mi się po głowie. Tej, która usilnie wmawia sobie niezależność. Tej niespokojnej. 'A może by tak odebrać sobie samobójstwo?' Odebrać Wam wszystkim, moje kochane. I zabić. Chciałabym bardzo.
Światła przebiegają po szynach jak myszy. Chłód bije w policzki. Ale tego porannego smuteczku jakoś mniej. Może dlatego, że wiem już kto mi ukradł mój tramwaj i gdzie go zostawił. A może to jednak przez ten tryb zadaniowy, oczy nastawione na odczytywanie liter i słów, uszy na wyłapywanie ważnych pojęć, by je pojąć i mieć o nich jakieś pojęcie. Oddałam się tej intelektualnej rozkoszy bezwstydnie i chyba tylko dzięki temu ta poduszka mi jeszcze wystarcza.

Muzycznie: nie mogę uszu oderwać od EPki Dagadany (ach, czemuż do licha taka krótka!) oraz na razie tylko paru antyszant Spiętego (ale to kwestia lenistwa i niedokładnego zapoznania się z resztą płyty). Tyle z zachwytów najmocniejszych i najświeższych, więcej grzechów nie pamiętam.

let's all die

2009-12-01T19:48:00.002+01:00

Tydzień zaczął się irytującym bólem czaszki. Oczy mrużyły mi się na każdy skrawek bieli. Drzewa wzdłuż ulicy niczym wzięte z wyspy kormoranów. Nie żywcem, ale tą obsraną martwotą właśnie. Twarz sparaliżowała mi się w grymasie niechęci wobec świata. Jadąc tramwajem myślałam o tym, że potrzebuję jakiegoś ciepłego ciała, którym mogłabym się otulić i zasnąć jak w kokonie. A na wiosnę przegryzłabym je na pół i wyfrunęła błyskając kolorowymi skrzydełkami.

Już nie mam ochoty na to ciało. Byłoby obce, jak okład z surowego mięsa. Już wolę swoją własną kołdrę, przynajmniej znam dobrze jej zapach. A krew w mojej głowie pulsuje jakby w tej szarej istocie była zatopiona wskazówka zegara, który tyka za szybko.

Nie, nie jest aż tak fatalnie. Ale ból męczy i utrudnia uśmiechanie się. Więc nie będzie optymistycznego akcentu na koniec.

pstryk

2009-11-29T19:30:00.001+01:00

Czasem żałuję, że nie mam przy sobie aparatu. Najlepiej takiego wbudowanego w oko, który automatycznie zapisywałby dokładnie to, co ono widzi. I nie zakłamywałby tego obrazu żadną dodatkową optyką czy kompresją. Tyle piękna przewija się przed moimi oczami. A ja nie mogę tego utrwalić. W pamięci obraz powoli blednie albo upraszcza się do samych konturów i wrażeń z nim związanych. Nie umiem rysować, a nawet gdybym umiała, nigdy nie dałabym rady odtworzyć dokładnie tego, co widziałam. Słowa tego nie opiszą, mogą dać tylko ogólne wyobrażenie. Nieposkromiona ulotność. Słońce już coraz niżej i te barwy zaraz znikną. I nigdy już nie będą identyczne. A to, co widziałam, to jeden z tych drobiazgów, które są tylko moje.

I na cóż utrwalanie? Może czasem warto sprawić sobie przyjemność czysto egoistycznym zachwytem nad chwilą.

jeśli owoce, to tylko w grzanym winie

2009-11-21T13:48:00.004+01:00

Wciąż sięgam stopą do dna, jeśli wystarczająco wyprostuję nogę. Ale nie jest na tyle blisko, żebym mogła się od niego swobodnie odepchnąć. Poranne migawki z dziwacznych snów sieją niepokój, bo do złudzenia przypominają rzeczywistość. A rzeczywistość do złudzenia przypomina jakiś dziwny sen. I wszystko miesza się jak dym z powietrzem. Wdycham tą miksturę i zatyka się we mnie wszystko, co pcha do jakiejkolwiek aktywności. Nieruchomieję, siedzę w miejscu i nawet moje myśli nie drgną.

Chyba z chęcią uwierzę, że to wszystko ten listopadowy nów i że teraz już będzie hossa.

Na koniec odrobina muzyki, żeby taką tercją pikardyjską skończyć. Próbki nawiązującej do wczorajszego koncertu nie wrzucę, bo żadne nagranie nie odda uroku tej żywej ukraińskiej Tercji Pikardyjskiej (Audiofeels mogą się schować). A w słuchawkach i głośnikach m. in. Illusion, Tricky, Dresden Dolls, The Sound Stylistics i wciąż w miarę możliwości moja ostatnia miłość, czyli Kamień Kamień Kamień;) (już dziś może będę miała ich płytę! :D)

wróciwszy do pionu

2009-11-15T23:34:00.004+01:00

Okazało się, że bliskość bliska absolutnej raczej postawiła mnie na nogi. A wieczór pełen fantastycznej muzyki i pozytywnej energii zmył jakoś tę głupiość sytuacyjną i mętlik myśli niepochlebnych o mnie samej. Odbiłam się od tego szklanego dna oka i znów stąpam pewniej po płytach chodnikowych. Bo oto, co się liczy.

Moje ostatnie muzyczne odkrycie (oczywiście dokonane nie bez pomocy) - Kx3 (więcej tu).

i nic nie dzieje się w głowie mej

2009-11-07T13:50:00.003+01:00

Znasz taki stan, kiedy niemal każde otwarcie powieki wiąże się z usilnym wstrzymywaniem łez? Kiedy całe zło tego świata kumuluje się miedzy żebrami i boli, chociaż tak naprawdę masz na nie wyjebane i obchodzi Cię tylko to, co sam czujesz. Kiedy płacz pcha się przez wszystkie komórki Twojej twarzy. I to nie mija po kwadransie, godzinie. Znasz to? Nie? No właśnie.
Mam ochotę utopić się w tej soli fizjologicznej. Albo lepiej, w formalinie. Istnieć, ale nic już nie czuć. Bo choćby nie wiem jak racjonalnie to uzasadniać, bezpośrednich przyczyn tak naprawdę nie ma. Albo jest ich tak wiele i poruszają się z taką prędkością, że sprawiają wrażenie pustki. I wtedy pojawiają się lęk za rękę z bezsilnością i znów napędzają tą całą maszynerię. Kap, kap, kap...

Ostatnio doszłam do wniosku, że jestem jedną wielką prowizorką. Wielką w sensie stopnia prowizoryczności, bynajmniej nie gabarytów. Zwykle zadowalam się gorszymi substytutami, bo nie mogę mieć tego, czego tak naprawdę chcę. Przez niesprzyjające okoliczności albo z mojej własnej winy. Bo nie umiem dążyć do celu, nie umiem niczego doprowadzić do końca zgodnie z planem. Kiedy pojawia się trudność, chowam się, uciekam. A czasem uciekam bez powodu, nawet gdy właściwie nie ma żadnych szczególnych trudności. I przywykłam do tych substytutów, do taniej tandety, do niedokończonych spraw, do słomianego zapału i do świadomości, że mogłam zrobić więcej.

Nawet nie wiem jak spuentować ten skrajnie już chyba ekshibicjonistyczny i mroczny strumień świadomości. W komentarzach możecie wrzucać kontakty do specjalistów, z którymi powinnam według Was porozmawiać. Ale jedno mogę obiecać, na pewno nigdy nie będę się ciąć czy truć prochami, bo za bardzo kocham życie. No nie, nie skończę tego wpisu takim pięknym mdłym banałem. Szczególnie, że wyrzucenie tego wszystkiego z siebie pomaga nabrać trochę dystansu i już mi lepiej. Nie dobrze, ale lepiej. Trzeźwiej, cyniczniej, zdrowiej. I stary Grabaż przypomina, że mam prawo do płaczu, wstydu i ciężkostrawnych myśli.

mgła przytula się łatwo

2009-11-03T18:50:00.000+01:00

Ostatnio świat wygląda trochę tak, jakby wciąż przecierał oczy ze zdziwienia. Bo słońce nie ma się czym okryć i świeci nagością. A po zmroku równie nagi księżyc oddycha cichym chłodem. W tym zdumieniu ziemia kręci się wolniej, a ludzie poruszają się tylko dzięki temu, że popycha ich wiatr.
Zbliża się zima. Czuję to na wysychających wierzchach moich dłoni i w klejących się oczach. Najchętniej skuliłabym się i pogrążyła w pięknym ciepłym śnie. I obudziłby mnie dopiero pisk wykluwających się pąków na drzewach. I czyjś uśmiech i słowa, że już po wszystkim. Bo nadciąga pora chłodu, ciemności i Nory Jones. Oczekiwania na Święta, odpychania myśli o sesji, gubienia rękawiczek. Wyłączania budzika po omacku i przykrego mrużenia oczu po włączeniu lampki nocnej (nocnej!) przed zwleczeniem się z łóżka. Babrania się w słono-błotnistym sorbecie, zasłaniania szalikiem każdego zakątka szyi i kulenia się jak zwierzę za wiatami przystanków. Fatalistycznie? A i owszem. Mierzi mię zima i nic na to nie poradzę. No ma swoje uroki, przyznaję. Sama się nią czasem pozachwycam. Ale jestem ciepłolubna. A do tego mała ilość światła prowokuje do smętnych przemyśleń. Których już tu nie będę przytaczać, bo piszę to po to, żeby zrzucić z siebie ciężar narzekania i zająć się wreszcie czymś konstruktywnym. Chłop polski czeka.

["Chłop polski w Europie i Ameryce" Floriana Znanieckiego - takie sprostowanie dla niezorientowanych, żeby nie było, że jednak smęcę;)]

duszek zaduszek, czyli o wyższości życia nad śmiercią

2009-11-01T18:53:00.002+01:00

Kwiaty, promienie słońca i płomyki tańczące w soczystoczerwonym szkle. Feeria barw na szarych marmurach. Jakieś jakby uśmiechy na twarzach i pragmatyczne polecenia typu 'no weź to zapal wreszcie'. Hot-dogi, wata cukrowa, baloniki z helem i obwarzanki wręczane z uśmiechem dziewczynie na wózku. Nawet korki jakieś mniejsze w tym roku. I harcerka ze zniczami jakby mniej zziębnięta. A pełen zadumy głos płynący z radia drażni nieadekwatnością. Trochę żal, że wróciłam do domu przed zmrokiem. Cmentarze muszą być dziś wieczorem przepiękne.

smuteczek z chryzantemami

2009-10-31T13:37:00.002+01:00

I chyba tylko Radiowa Piosenka o Niczym mogła skurczyć moje mięśnie w uśmiech o tej pierwszej nad ranem. I zmienić to zmętnione mrozem powietrze, które wypalało nozdrza do sucha, w piękno. Każda gładka powierzchnia matowiała, a brunatna mgła wydawała się być matem na moich otwartych szeroko oczach. Ale kryształki na zielonej jeszcze trawie kazały wierzyć, że jednak widzę ostro. To latarnie zmieniały granat nocy w sepię. Deptałam liście leżące z rezygnacją, bo odcięto je powoli, jeden po drugim, od źródła życia. I obserwowałam agonię jednego z nich. Pokryte już chyba szronem spodnie w każdym momencie mogły rozsypać się jak cieniutka warstwa hartowanego szkła, w którą uderzam kolanem. Jakaś nutka zawodu, może nawet niesmaku, snuła mi się z tyłu głowy. A może to była perspektywa weekendu przepełnionego tym neurotyzmem, przed którym codziennie uciekam. W każdym razie, wstałam dziś za późno. Wszechobecne słońce, zamiast cieszyć, razi mnie w oczy. Kawa tylko smakuje, nie ściąga opuchlizny z powiek. Wokół mnie nieogarnialny chaosik, który będzie się rozrastał. Nie mój, ale dla mnie najbardziej uciążliwy. Chyba muszę pomęczyć trochę swoje oczy i zafundować sobie profilaktyczną fototerapię. Dobrze, że zostaje mi jeszcze muzyka.

Ps. Po przesłuchaniu całej płyty wiem już, że nie tylko Radiowa Piosenka o Niczym (ach! cóż za klip!) (ten z linka na początku).

dream a little dream

2009-10-25T22:23:00.002+01:00

Co noc, gdy światło już gaśnie, zwinięta w kłębuszek zagłębiam się w swoje zamyślenia. Unoszę się ponad racjonalizmy, snuję obłoki tak lekkie i przyjemne, że nie mogłyby istnieć w rzeczywistości. Snuję je bez pośpiechu, a kiedy resztki świadomości powoli odpływają, opowieść zaczyna się pisać sama. Zahacza o najdziwniejsze zakamarki moich zwojów. A nad ranem zwykle rozpuszcza się w chłodnym powietrzu, jak miód w herbacie, i po chwili zostają tylko delikatne żyłki na łyżeczce. Wtedy zostaje parę minut, żeby chowając zziębnięte uszy pod kołdrę powygładzać jeszcze troszkę te wyobrażenia zanim budzik ponownie zapieje, a powieki będą musiały znów udźwignąć cały świat...

podtrzymanie mięśni policzków

2009-10-24T12:02:00.010+02:00

A chciałam coś napisać, tak pozytywnie. Bo było błogo. Byłam z ludźmi, którzy słuchają, uśmiechają się i śpiewają (nie koniecznie jednocześnie). Ale dziś siedzi we mnie część tej wczorajszej szarej mgły. Znów mam poczucie niedokończonej rozmowy (chyba ten stan staje się chroniczny). I utwierdziłam się w poczuciu innej niekompletności, której trochę żal. Choć tak naprawdę obecna moja słabość opiera się przede wszystkim na stanie organizmu, nie psychiki.
Każdą taką niedokończoność można skomentować tylko uniwersalnym 'no trudno', zdefiniowanym jako 'trochę żałuję, ale przeżyję'. Bo nie potrafię mieć pretensji i chyba za dużo rozumiem, żeby potrafić. A poza tym, no przecież jak bym mogła. Bo o co i w ogóle jak można by było nie uwzględnić całego kontekstu (pozytywnego i negatywnego).
A ludzie są niesamowici. Każdy z osobna, z kim miałam okazję w ciągu ostatnich kilkunastu dni się napić. A wśród nich kilkoro najniesamowitszych. Gdy nie ma szans na złoto, doskonałą nagrodą pocieszenia jest przyjaźń. A raczej zestaw paru przyjaźni i wielu cennych znajomości. Nie powinnam tego wszystkiego wrzucać do jednego worka i uogólnać, ale też nie chcę każdego opisywać personalnie. Wiem jedno. Nigdy nie jest idealnie, zawsze chciałoby się mieć coś więcej. Ale i tak mam coś bezcennego. Parę zachwycających zawartości głów. Można by jeszcze dodać do tego zawartości serc, ale metaforka staje się wtedy trochę przesłodzona, więc ograniczmy się do mózgów. W końcu to w czaszce tak naprawdę kłębi się to wszystko.

Stopka muzyczna: ostatnio mocna faza na Florence And The Machine. I siłą rzeczy wciąż sporo chóralistyki, bo mój chór jest zajebisty:D Próbki? To my, a to nie my, ale kluczowy utwór ostatnich tygodni (polecam pominąć pierwszą minutę nagrania).
Ach no i oczywiście zapraszam na Łódzką Jesień Chóralną, 25 X (to już jutro) godz. 16.00, Sosnowa 9.

popadając w patos i patosem popadując

2009-10-13T20:47:00.002+02:00

Opieram się o jezioro (nie mogę pozbyć się tego określenia, przykleiło mi się do czaszki i nie chce się odczepić). Niby unoszę się na powierzchni, ale tak naprawdę nie umiem pływać i zachłystuję się tym co krok. Nie ma rady, trzeba nabrać dystansu. Połknąć łychę cynizmu i pozwolić mu kiełkować, podlewać go czule i pielęgnować..
A po chwili wiem już, że to bzdura. To jak podcinanie sobie żył w wieku piętnastu lat. Bo świat jest zły i nie umiem sobie z nim poradzić. A tu trzeba po prostu przespać, przeczekać. Może z czasem rozwiązanie znajdzie się samo.
No i miotam się jak to nastoletnie dziewczę. I zagapiam się w dal, i wzdycham, i zalewam się łzami. I tonę w rumieńcach i mówię głupoty. A potem tonę w otchłaniach rozpaczy. A potem znów sama się z tego wszystkiego śmieję. I gorzko wyśmiewam siebie, bo tyle rzeczy mnie we mnie irytuje. I kłócę się ze sobą, wyrzucam sobie nieracjonalność kompleksów, które sama dopieszczam. Niełatwo to przespać, bo sen wtedy niespokojny. A wokół ciemno, zimno i do domu daleko.
Cynizm, jak wszystko, jest dobry tylko wtedy, gdy dawkuje się go z umiarem. Umiar to słowo-klucz. To on ma mi pomóc wyleczyć się z nadmiaru, z biegunowych skrajności, z nadgorliwości ukrytych gdzieś w genach. Znów składam sobie obietnice bez pokrycia. Jest paskudna zimna jesień, optymizm jest tu zupełnie nie na miejscu. Ale jednak metoda małych kroczków przynosi jakieś rezultaty. Adekwatne do długości nóg, ale jednak. Powtórzę: ale jednak! Więc napełnię znów głowę sprawami bieżącymi i odciągnę ją od środka ciężkości. A co!

wyciągając czapkę z szafy

2009-10-11T23:05:00.002+02:00

No i się zaczęło. I dobrze mi z tą głową pełną spraw bieżących, odciągniętą dość skutecznie od mojego środka ciężkości. I dobrze mi z moją nową fryzurą-marzeniem. Skóra głowy zaczęła się już przyzwyczajać do nagłych zmian temperatury, a ja przywykłam do różnych spojrzeń. Od dziecka z Oświęcimia i kibola, po Sinead O'Connor.
Prawdę mówiąc pierwszy raz w życiu tak wiele uwagi chcąc-niechcąc poświęciłam swoim włosom. Paradoksalnie, bo już prawie nie ma czemu tej uwagi poświęcać. Ale okazuje się, że to nie takie proste, ściąć włosy i już. Trzeba jeszcze przejść przez salę pełną luster i obejrzeć się w oczach innych ludzi. Pojawiają się wtedy różne schematyczne dodatkowe dna, podejrzenia prowokacji i ideologii. A czasem po prostu optyka lustra potrzebuje chwili czasu, żeby złapać ostrość.
Sama nawet dorabiam sobie do tego swego rodzaju ideologię, czy po prostu dodatkowe sensy. Trochę dla zabawy, trochę dla podtrzymania kondycji umysłu. Bo przecież nie da się ograniczyć tej zmiany do samej tylko zewnętrznej powłoki cielesnej. A nawet próbując przy niej zostać, to przecież te włosy już nie są w stanie ukryć nawet skrawka mojej mimiki. Pozostaje więc albo wszystko jak na dłoni, albo pokerowa twarz. I tu powracają mi na myśl świeczki, lampki i żyrandole. Bo nie ma już żadnej grzywki, która mogłaby rzucić na moją twarz jakiś cień. Znów teoria nieco naciągana, ale coś w niej jest.
Ciekawe, że Coma, która dawniej podtrzymywała nastrój mroku, dziś stawia mnie do pionu i dodaje energii. A 'Osobowy' jest dla mnie dowodem na to, że czasem można odkryć zupełnie na nowo i zachwycić się czymś, co wydawało się być już do końca poznane. Żeby aktualności muzyczne były w miarę pełne, muszę jeszcze dodać Eagles of Death Metal. Oraz festiwal w Rumi, na który wybieram się za kilka dni z moim chórem:D

jabłko

2009-10-07T18:20:00.000+02:00

Na tym chyba polega dojrzewanie. Rumienisz się, a jak spadniesz na ziemię to nie gnijesz tylko starasz się dawać ludziom jak najwięcej słodyczy.

świeczka, lampka, żyrandol

2009-10-02T14:26:00.001+02:00

A już miałam myśl. I koncept. Już chciałam napisać coś tak błyskotliwego. Ale się zawstydziłam, po przeczytaniu mego mistrza A.P. Bo że o oknie, to jeszcze zrozumiem. Ale żeby o talerzu! (niezorientowanych w temacie odsyłam tu)
No ale spróbuję. Myśl dotyczyła mojej rewizji przeszłości, jaka się ostatnio dokonuje. I otaczających mnie zewsząd remontów. Tych, które sprawiają, że się ową przeszłość segreguje, część pakuje do pudeł, część wynosi na śmietnik. Resztę zamalowuje się farbą. Mój indywidualny remont nie posiada logiki. Teraz jestem na etapie kucia tynków. Wodzę palcami po gołych cegłach i ich krawędziach. Rzucam na nie światło skromnej cieknącej po nadgarstku świeczki. I temu komuś, kto akurat z zaciekawieniem przybliża twarz do ledwo widocznej ściany, tłumaczę po cichu, skąd te bruzdy i szczeliny. Co zaskakujące, zwykle jednak spotykam się ze zrozumieniem. To miłe i budujące.

O tak, zmieniłam się bardzo i nadal czasem budzę się odkrywając to z entuzjazmem. Chyba nic tak nie cieszy, jak słowa, że teraz po tej przemianie widać wreszcie, że jestem sobą, że dobrze mi ze sobą. Cieszy też fakt, że za spalonym przeze mnie mostem nie ma już samych gruzów.

Hasła na ten tydzień: szczerość i otwartość. Jeszcze parę miesięcy temu wychwalanie ich byłoby z mojej strony czystą hipokryzją. Teraz wiem, jak ułatwiają życie, mimo że trudno się na nie zdobyć. Zaraz po włączeniu światła bolą oczy i przyzwyczajają się dopiero z czasem. Ale cienie i niejasności sprawiają z kolei, że miejscami poruszamy się po omacku. Nietrudno wtedy o potknięcie czy przywalenie łokciem o framugę. Właściwie to nadal czuję w tym nutkę hipokryzji, no bo przecież. Wciąż mam parę słodkich sekretów, przynajmniej przed niektórymi. I nie mogę zarzucić zupełnie sztuki życiowego aktorstwa, bo trochę mi się jeszcze przyda. Ale cieszy mnie to, że mimo paskudnej pogody i zbliżającej się wielkimi krokami jesieni, chwilami bywa naprawdę jasno i słonecznie. A słonecznik od babci z przejścia podziemnego wciąż w stanie idealnym:)

herbaty i cytrusy

2009-09-29T15:50:00.003+02:00

Tłumaczę sobie, że ten mój środek ciężkości (nazwany gdzieś wcześniej wektorem zainteresowania i refleksji) ciągnie do wewnątrz, bo już dość wymarzł na dworze. Przez kilka lat ciągle biegał po mieście, przemakały mu buty, marzły dłonie, byle tylko dotrzeć tam, gdzie był potrzebny. Jeśli nie dotyczył drugiego człowieka, to przynajmniej tego, co jest między nami. Raczej mało czasu spędzał w domu. Dziś lubi wychodzić, obserwować, czasem nawet zaangażuje się w jakąś sprawę. Ale trochę zmienił się w domatora. Patrzy na swoje ściany, okna, rolety i stara się je zrozumieć. Czasem mozolnie próbuje zrobić jakieś przemeblowanie. Często woli patrzeć na świat przez szybę.
Nie sposób nie szukać uzasadnienia teraźniejszości w tym, co było przedtem. Chociaż to wygodna wymówka. Jestem taka, bo tak mnie to ukształtowało. Nie moja wina. A przecież istnieje jeszcze mój potencjał, moja wolna wola i możliwość wpływania na rzeczywistość, przynajmniej w pewnym stopniu. Balansuję wciąż między skrajnościami i noszę w kieszeniach te same nierozgryzalne orzechy. Na razie, 'ocierając się składniowo o tautologię', mogę jedynie uznać, że prawda o środku leży gdzieś pośrodku.

Pewnie rację ma M. twierdząc, że te moje wpisy jakieś takie ezoteryczne. Że mało kto jest w stanie się połapać, o co właściwie w nich chodzi. Ale zastanawiam się czasem, czy ktoś więcej je w ogóle czyta. I w sumie nie zdziwiłabym się, gdyby się okazało, że nie. No bo komu by się chciało czytać tak ezoteryczne wpisy. (tu oczekuję komentarzy od setek moich skrytych czytelników, że nie, że śledzą systematycznie i tylko wstydzą się przyznać, że nic nie rozumieją) Kółko się zamyka. Może postaram się w następnych odsłonach już trochę jaśniej, może nawet uda mi się ten środek ciężkości wyprowadzić na jakiś spacer.

L.U.C. i Luk (ten ukraiński). Uptown Funk Empire i Empire Of The Sun. Kury i Kormorany (tę parę tak se dodałam, jedynie ze względu na kolejne podobieństwo nazw, ostatnio nie gości na mojej playliście). A do tego trochę Mindless Self Indulgence i Pogodna. O. Żeby nie było, że żadnych konkretnych aktualności nie piszę :D

racje racjonalizmu

2009-09-27T11:47:00.003+02:00

Racjonalizm jest tylko naukowym wzorem, nie występuje w przyrodzie. Jest wirtualnym modelem, do którego można przykładać ludzkie irracjonalizmy. Można myśleć racjonalnie, ale na pewno nie da się tak żyć. To tak jakby wytłumaczyć ślimakowi, żeby nie wypełzał na chodnik, bo ktoś go może nadepnąć. Albo kobiecie, że nie ma powodów do zazdrości;) (a sama zazdrość to temat na osobny wpis)
Ściana płaczu wciąż stoi i mogę się o nią oprzeć, choć moje łzy uderzają w nią dosyć boleśnie. Muszę pamiętać, że fundamentem jest tu otwarta i szczera rozmowa. Opieranie się o cegły plecami właściwie niewiele pomaga. Chodzi o to, żeby wszeptywać w te wydrążone łzami i śmiechami szczeliny swoje pytania i wątpliwości i nasłuchiwać echa. Chociaż ta metafora robi się coraz bardziej naciągana. Grunt, że oparcie. I że się sklejam z tego rozsypania. Z kalejdoskopu powoli stanę się witrażem.

fenomeno

2009-09-26T17:14:00.002+02:00

Ta kręta ścieżka, której nie wciąga się nosem, u niektórych inteligentnych ludzi jest labiryntem. Intelektualno-emocjonalnym. Takim z bukszpanowego żywopłotu. Słowo 'życie' wydaje się być tu eufemizmem, myślowym skrótem. Takie odnoszę w tej chwili wrażenie.
A tamta nadzieja już dawno jest warzywem. I właśnie kiedy miałam odłączyć ją od aparatury, drgnęła jej jedna powieka. Wiem, że w tym labiryncie potrafi przeżyć wiele śmierci klinicznych. Patrzę na jej zewnętrzną nieruchomość i ciągle nie wiem, co dalej.

patrząc przez palce i rzęsy

2009-09-23T13:04:00.002+02:00

Zawsze sądziłam, że powinnam urodzić się trochę wcześniej. Kiedyś wmawiano mi, że jestem ponad swój wiek. Teraz rozumiem to inaczej. Dorosłam już do siebie, staram się żyć z czasem w harmonii i zgodzie. Ale wciąż gdzieś na dnie kotłujących się rozmyślań leży sobie taka malutka tęsknota za przyszłością. Nie za przyszłością w ogóle, ale za takim wymarzonym wiekiem. Takim, w którym to przeszłość stałaby się dla mnie pełnoprawnym punktem odniesienia. W którym to nie emocje są w centrum, ale wrażenia, postrzeganie tego, co mnie otacza. W którym odwróciłby się wektor zainteresowania i refleksji z wewnątrz na zewnątrz mnie.
Może przekonanie, że to kwestia wieku, jest tylko złudzeniem. Przyjmuję taką ewentualność. Ale miło czasem sobie pomarzyć o takiej wewnętrznej stabilności i spokoju, który być może kiedyś osiągnę.
Te słowa to tylko zalążek przemyśleń na ten temat. Temat rzeka, temat ocean. Zainspirowany między innymi pierwszym siwym włosem, z którego cieszyłam się jak dziecko [sic!].

dzieje się

2009-09-22T14:42:00.000+02:00

Oj się dzieje sporo. I dlatego nie chce mi się pisać. Bo jak nie ma stagnacji i pustki, to trochę brakuje miejsca na przemyślenia. Co pod wieloma względami jest baaardzo dobre, bo się człowiek przynajmniej nie przejmuje pierdołami i tymi ważniejszymi problemami też.
A co się dzieje? Najpierw był telefon z Warszawy, następnego dnia podróż do tejże na szkolenie, a kolejnego już praca. Może nie jakaś powalająca, ale całkiem znośna i opłacalna. A potem kolejny telefon. I dziś rozmowa i załatwione bardzo fajne praktyki na październik. A do tego jutro pierwsza próba chóru w tym sezonie i zacznie się szykowanie do festiwalu w Rumi.
Ale wbrew pozorom posiadam jeszcze życie prywatne, a w nim również nie narzekam na nudę. Najmocniejsze z najświeższych wspomnień - koncert L.U.C., coś fantastycznego, nie do zapomnienia i nie do opowiedzenia raczej. Trochę manipulowania światłem, czyli zmiany odcieni niejasności. Trochę chillout'u w gronie ludzi cudownie pojebanych.
Moja psychika wraca do zadowalającej formy. Czas nie przelatuje mi już przez palce u stóp, zmęczonych wspomnieniami o piasku i dłoniach. Stał się cenniejszy, ten wolny ucieka zwinniej, ten ujarzmiony przynosi rezultaty. Przestrzeń też jakby mniej przerażająca, albo to ja urosłam. I chociaż wciąż tak wiele przezroczystości i ciemnych zakątków, to jest jakaś taka ściana płaczu (nierzadko również płaczu ze śmiechu), o którą wiem, że mogę się oprzeć.

kolejny monolog, monologiem nie do końca będący

2009-09-16T15:33:00.001+02:00

Jak tu nie zwalczać moich napadów desperackiej grafomanii, kiedy dokumentuje ona głównie najmroczniejsze zakątki mej psychiki. Te, które powinnam zachowywać dla siebie, bo przecież jestem optymistką podobno. Dość już użalających się nad sobą, rozchwianych emocjonalnie, zakompleksionych dziewcząt w tej sieci. Owszem, artykulacja wewnętrznych problemów bywa pomocna w terapii, ale chyba już nie chcę, żeby moimi terapeutami była cała internetowa społeczność. Albo chodzi o rzecz odwrotną. Wstydzę się tych mrocznych otchłani mego umysłu przed tymi czytelnikami, którzy nie są mi anonimowi.
Choć z drugiej strony, temu właśnie ma służyć ten blog, tak? Wylewaniu nadmiaru myśli. W rozmowie twarzą w twarz nadal trudno mi wiele rzeczy wypowiedzieć. Bo widzę, jak obarczam mego rozmówcę sobą. A że ten blog staje się momentami substytutem takiej rozmowy, mam wrażenie, że tu też zaczynam kogoś obarczać. I nie wiem, co z tym zrobić.
Coś niedobrego dzieje się z moją psychiką ostatnio, nie ma co ukrywać. Mam nadzieję, że to minie. A są szanse, bo wokół mnie trochę się zmienia.

malinowy soviet mental kisiel

2009-09-12T13:29:00.003+02:00

Spisała mnie ostatnio policja. Miałam wreszcie okazję spytać ich, jak to właściwie wygląda z punktu widzenia prawa, czyli na jakiej podstawie mnie legitymują. Panowie byli mili i mniej więcej wyjaśnili mi co i jak. Zaskoczyła mnie natomiast reakcja moich kolegów, którzy byli wyraźnie przerażeni tym, że w ogóle pytam. Przecież policja jest jak dres - nie dyskutuj, bo dostaniesz w zęby. Bo przecież oni mogą więcej niż mi się wydaje. Bo ja jestem tylko malutkim pyłkiem, który policjant może zdmuchnąć z tej marynarki świata, kiedy mu się tylko zachce. A mnie się zawsze wydawało, że to są tacy sami ludzie, jak ja. I że oni tak naprawdę pracują dla mnie, bo dla państwa. I to z naszych podatków dostają całkiem niezłe pensje. I że żyjemy już od jakiegoś czasu w państwie prawa, że ono jest jednak podstawą działania instytucji państwowych. Racja, jest niedoskonałe i ci, którzy je egzekwują, również. I właśnie dlatego, że to też są tylko ludzie, nie należy ich za bardzo drażnić, bo mogą swoich kompetencji nadużyć. Ale co u diabła jest złego w zwykłym zasięgnięciu informacji? I egzekwowaniu swoich praw, w sposób cywilizowany i kulturalny.
Może i jestem idealistką, może i się kiedyś na tym przejadę. Przykro mi tylko, że skóra i długie włosy to tylko image. Że kryją się pod tym zahukani konformiści, powielający mentalną kalkę z poprzedniej epoki. Nie popieram bezsensownego anarchistycznego buntu, tylko otwieranie umysłów i opór przeciwko schematom.

Przepraszam, jeśli kogoś uraziłam. To jest tylko moja subiektywna refleksja i oczywiście każdy może mieć na ten temat inne zdanie.

oby w miarę enigmatycznie

2009-09-09T00:34:00.001+02:00

Czuję, że to oczekiwanie mnie zwodzi. Nie będzie żadnego przełomu tylko bardziej realna nienamacalność. Czas wyrzeźbił zręby idealizacji, ale i uprawomocnił dystans. To mnie ratuje i gubi jednocześnie.

Słuchając 'Smells like teen spirit' w aranżacji Możdżera przypominam sobie barmana z Cafe Wolność, przystojnego i podobnego do Deppa. I uczucie rozszerzających się źrenic, i ciepło mrużących się w uśmiechu powiek. Pewnie bawiłam się wtedy słomką, rozmazywałam nią resztki piany na wewnętrznej stronie szkła. To zabawne, ile się od tamtego dnia zmieniło. A ile nie.

i'm lovin' all around

2009-09-07T00:12:00.000+02:00

Uciążliwość kataru i jego oparów rozchodzących się po całej czaszce troszkę ograniczyła pole mojego działania. Mimo to weekend jak najbardziej udany. Bowiem muzyka ukoiła mą znękaną duszę.
Outline Colour Festival nie pokazał się z najlepszej strony - po 1,5h obsuwy skrócili akurat ten koncert, na który czekałam. A na OSTRego zabrakło mi już sił. Ale Jam Vibez z KaCeZetem i Junior Stress z jakimś Talibem rozbujali mnie skutecznie i wbrew pogodzie było naprawdę gorąco. Dziś też aura nie za bardzo dopisała i opóźnienie było porównywalne, ale koncert zrekompensował te niewygody w pełni. Nawet nie muszę się zastanawiać, co Łąki Łan biorą. Niech biorą dalej! Ich koncert to najlepszy argument za legalizacją:D
A teraz czas powygrzewać się w łóżeczku i doprowadzić swój organizm do stanu używalności, bo przecież podobno nadal mam wakacje;)

przebijając ekran spojrzeniem

2009-09-04T00:45:00.003+02:00

Kurz osiada na wszystkim. Wieczorem musiałam zdmuchnąć warstwę pyłu z książki leżącej na zakurzonym parapecie. Zewsząd osiadają warstwy bierności, jedna po drugiej. Niemal cała aktywność ogranicza się do laptopa, który mimo to też powolutku obrasta kurzem. A tu ktoś słusznie zauważył, że przecież nadal mam wakacje. Lenistwo i chęć wyciśnięcia z nich maksimum czasu (wolnego, że już wolniej się nie da) nie pozwalają mi nawet wziąć się porządnie za znalezienie pracy. Lub za złapanie się mocniej inicjatyw, których mogłabym się złapać. Szczęśliwie zbliża się weekend, a z nim parę wartych uwagi koncertów:
4.09 Power of Trinity na Jarmarku Wojewódzkim (19.45 Piłsudskiego/Piotrkowska)
5.09 Outline Colour Festival, czyli O.S.T.R., Junior Stress, Jam Vibez i wielu innych
6.09 Łąki Łan na Stawach Stefańskiego (godz. 18.30)
Nie ukrywam, że najbardziej cieszę się na ten ostatni, najmniej spodziewany i najmilej zaskakujący. I tym optymistycznym akcentem skończę.

tym razem tani sentymentalizm

2009-08-30T22:59:00.002+02:00

Kolejny tydzień minął. Bo mimo całej mej buntowniczości nadal uznaję niedzielę za jego ostatni dzień. Niewiele się zmieniło od wczoraj, może poza tym, że troszkę pogodniej patrzę na świat. Obejrzałam Arizona Dream i zdałam sobie sprawę z tego, jak bardzo egocentryczna jestem. Piszę ciągle o sobie, mówię o sobie, rozmyślam o sobie. A przecież jestem tylko pyłem, a nawet patrząc z bliższej perspektywy, nie jestem wcale w centrum. Może to kontemplacja bycia i odczuwania tak mnie ukierunkowuje do wewnątrz. I znów ja.

Wzruszyłam się dziś patrząc na mamę, która jak zwykle zasnęła w fotelu. Słońce też drzemało za żaluzją. Tym razem w trakcie rozmowy o jazzie, przy archiwalnym nagraniu z Jazz Jamboree '81 na TVP Kultura. Przypomniałam sobie, jak bardzo jest mi bliska.

Zapomniałam, że prawdziwe szczęście polega na tym, żeby zapomnieć o sobie.

monotematycznie i bez smaku

2009-08-29T17:55:00.002+02:00

Jak ja to ujęłam? 'Moje sukcesy są raczej z przypadku albo mimo wszystko. Asekuracyjne założenie niespełnialności marzeń trochę karmi mojego duszka masochizmu. Ale nie potrafiłabym nasycić go po gardło zabijając niszczycielkę utopii, nadzieję.' Jak zwykle pomiędzy. Mydlana bańka i twardy albański bunkier. Kontury i treść. Dążenie i sumienie. Zmoknięty sms spomiędzy sennej burzy był jak malutka łyżeczka miodu. Przedłużam sobie troszkę tę słodycz Tańcem Smoka i wyobraźnią. A skoro o niej mowa, mam wrażenie, że mi ostatnio nieco wyrosła. Pociągając za sobą wzrost obaw i lęków. One, nie wiedzieć czemu, pojawiają się głównie o poranku. Potem robi się już bardziej bezwonnie i bezwennie.

Fotoblog mi nie działa, a weekend okazał się zdecydowanie przereklamowany. Sprawdzam pogodę i pocztę, przesłuchuję i wsłuchuję się momentami, przeklinam i błogosławię czas i przestrzeń. I nie mogę oderwać się od The Accidental.

A żeby nie było tak poważnie, to właśnie zachwycam się ponownie przebojem tego lata, bo odkryłam, że istnieje do niego teledysk xD

ćmy nie motyle

2009-08-28T14:27:00.002+02:00

Duuużo nowej muzyki (próbki polskiego jazzu, Możdżer, Skalpel, Kormorany, nowe Arctic Monkeys i inne). I niepokój w brzuchu. Przeganiam czas, żeby płynął szybciej. Póki co szukanie pracy trochę bezowocne. I mniej lakonicznie nie będzie.

wieńcząc dzień

2009-08-24T23:39:00.001+02:00

Po przemyśleniu ostatniego wpisu muszę sprostować. Z tą próżnią trochę przesadziłam. Chodzi raczej o brak inteligencji emocjonalnej niż intelektu w ogóle.

Dzień użalania się nad sobą, spędzony w nieświeżym rodzinnym sosie. Długie włosy Alexa Turnera, Tulipany Daniela Blooma, sprzątanie, wysyłanie CV i listów motywacyjnych. Całe szczęście, że wklepałam w suchą skórę trochę nowej muzyki. Muszę ogarnąć hormony i pstryknąć mojego chomiczka w ucho, żeby też się ogarnął. Trzeba by znowu zmienić fryzurę. I obejrzeć wreszcie chociaż jakiś ułamek zbioru zaległych filmów. Zasoby pozytywności nadwątliły mi się wyraźnie, aż zamigotała czerwona lampka. Dość. Choćby nawet ładowanie baterii polegało na przeglądaniu archiwum gg.

A już jutro, jak dobrze pójdzie, będę miała spory zastrzyk nowych zdjęć. Więc pewnie ruszą wpisy na fotoblogu.

między fatamorganą a mizantropią

2009-08-23T23:35:00.000+02:00

I niestety się cofnęłam. W tę otchłań. Trochę się na sobie zawiodłam, bo myślałam, że umiem nad tym wszystkim panować. Ale z drugiej strony. Upomnienie o odrobinę szacunku nigdy nie zaszkodzi. Nawet jeśli jest rzucone w próżnię czaszki, choćby nawet całkiem atrakcyjnej. Tydzień na jednej łódce z siedmiorgiem ludzi pozwala poznać odrobinę prawdy o nich. O sobie też. Pomijając konflikty, pretensje, względność wzajemnych wkurwiań i szacunków (wspomnianych lakonicznie powyżej), wyjazd można uznać za udany. Mazury są przepiękne.

Teraz szukam pracy i siłą bezwładności będę się starała wykorzystać resztkę wakacji. Choć powoli zaczynam się zatrzymywać i dostrzegać kontury ponurej rzeczywistości. Powstaje nowa budowla. Właściwie tylko jej projekt, owoc bujnej jednak wyobraźni. Szklany dom, szklana góra. Tak wysoka, że sięgnęłaby księżyca. Ale pewnie nie ustałaby minuty. Jest ulepiona z warstwy mgły na oczach. Tak bardzo chciałabym nie wierzyć w jej nierealność. I stoję w cieniu tych dwóch budynków, i łapię każdy odblask słońca z ich popękanych okien. I uśmiecham się do mydlanych baniek jak do tych małych cegiełek marzeń. Ulotnych, pastelowo-okrągłych i pustych w środku. W tej pustce zatrzymuje się czas, nie istnieje odległość. Wycinek snu, który pozostawia rzeczywistość w bieli nieistotności. A potem się budzisz i rzęsy na nowo sklejają się suchym cynizmem. Tylko czasem w słońcu kapnie z jednej kropla tęczy. Podniesie jeden kącik ust miłym wspomnieniem i powoli odpłynie jak niemiłosiernie stopniowe pożegnanie.

Rozrzewnia mnie brak, którego nie powinnam odczuwać. Bo przecież to nie miało być tak. A z zewnątrz twardnieję i coraz mniej lubię ludzi.

obowiązki, konstrukcje i zmęczenia

2009-08-14T11:13:00.005+02:00

Podróż z Rackovej Doliny do Łodzi była długa i nieco nużąca. Zmęczyła mnie chyba przede wszystkim różnica temperatur. Zapchane i budzące samą niechęć Zakopane, podobnie zapchany choć bardziej cywilizowany i niewątpliwie urokliwy Kraków. A finał w pustym osobowym przedziale dla palących przy piwie i w miłym towarzystwie. I moja Łódź.

Dziś nie czuję się dobrze. Bo w głowie malutka bańka mydlana, a wokół niej kłęby zmęczenia i tylko szkielet planu na najbliższy tydzień stoi w miarę prosto. Choć jego przestrzenie są niemal tak samo przezroczyste, co wnętrze wspomnianej bańki. Ale nie ma marudzenia, o nie. Skorupa cynizmu powoli odrasta, ale nie pozwolę sobie na cofnięcie się w tę mroczną lepką otchłań. Tak dla odmiany, muszę się spakować. I wyjazd będzie zajebisty. Szukajcie mnie gdzieś na Mazurach, startujemy jutro w Pięknej Górze koło Giżycka:)

-----
Ps. Zachęcam do pomocy Cytrynie: http://kinocytryna.pl/wydarzenie.php?id=213

Architektura wspomnień

2009-08-06T01:01:00.000+02:00

Tak, ta konstrukcja myślowa, gdy na nią zerknę, pomoże na pewno. Oprę się o jej ścianę i będę patrzeć na parapety od spodu. A potem odsunę się i zajrzę przez okna. I brwi ściągną mi się do środka w rozczuleniu. I będę przyglądać się tym wszystkim zachwycającym detalom. Tym wnętrzom i elewacjom. Tym bruzdom na plecach ścian, źrenicom luster. I ułożę wszystko tak, że nawet przezroczyste plamy niewiadomych nie będą drażnić swoją pustką, tylko dodadzą minimalistycznego uroku całości. Ten budynek nie będzie wykończony, nie otynkuję go, może nawet nie pokryję dachem, żeby nie odcinać się od nieba. I słońce będzie wyśpiewywało znajome uśmiechy prosto do mojego ucha. A klamki nie pokryją się patyną, bo jego drzwi będę otwierać często.

więc nie bój się leszczu, bo ja jestem leszczem

2009-08-04T13:15:00.003+02:00

Prosto z pociągu woodstockowego trafić na nocną pietrynę i do nocnego autobusu to jest jednak trochę szok. Tam wśród tego słońca i kurzu naprawdę wszystko jest jakieś prostsze. Tendencja zachowana, ten Woodstock był jeszcze lepszy od poprzedniego. Spokojniejszy, ale wypełniony po brzegi pozytywną energią (lub chwilami przynajmniej usiłowaniem wykrzesania jej z siebie i z innych). Tak czy siak, bilans na ogromnym plusie. I jak dla mnie wyjątkowy bardzo, bo z sercem pełnym bezcenności, nie mojej. Nie jestem bezkrytyczna, może troszkę tylko rzeczywistość mi się retuszuje przez otaczającą nas mglistość, ale ze ślepoty już wyrosłam. A mimo to widzę tu piękno, niepowtarzalne absolutnie. I jak najbardziej warte. Bo kontekst ma znaczenie, a ja go rozumiem. Chyba jak nikt inny by nie zrozumiał. Chyba nawet bardziej współczuję niż sama sobie przeżywam. Będzie dobrze.

Swoją drogą ciekawa jestem, jak można by ocenić mój zbiór i możliwość jego eksploatacji.

"Nic tak nie szkodzi utopii jak nadzieja na jej trwałość" (Andrzej Stasiuk). Mhm.

Dla każdego jego raj

2009-07-29T01:40:00.000+02:00

Los płata figle. Jest wkurwiający. Szkoda, że w nic nie wierzę, bo to jest dobra chwila na modlitwę. Ale cieszmy się z tego, co jest i będzie na pewno. Mam słonecznika i już niedługo będę w miejscu, za którym tęskniłam przez cały rok. Chcę się nacieszyć tym tygodniem. Jedziemy na ŁÓDŹstoczek! :D